The Old Woman’s Foal

Long ago, a horse dealer from the north stopped with his horses in the courtyard of a poor, kind old woman in Benares.

බොහෝ කලකට පෙර උතුරු දිග සිට ආ අශ්ව වෙළෙන්දෙක් බරණැසේ දුප්පත්, කාරුණික මහලු කාන්තාවකගේ මිදුලේ තම අශ්වයන් සමඟ නතර වුණා.

While they stayed, one of his mares gave birth to a tiny foal. When the dealer left, he gave the wobbly little foal to the old woman to pay for his stay.

ඔවුන් නතර වී සිටියදී ඔහුගේ එක් වෙළඹක් පුංචි අශ්ව පැටවෙකු බිහි කළා. වෙළෙන්දා පිටත් වන විට, නවාතැන් ගාස්තුව ලෙස දෙපයින් සෙලවෙන ඒ පුංචි පැටවා මහලු කාන්තාවට දුන්නා.

The old woman loved the foal like her own child. She had little money, so she fed him bowls of rice scraps and bran, and he grew a funny round belly.

මහලු කාන්තාව අශ්ව පැටවාට තම දරුවෙකුට වගේ ආදරය කළා. ඇයට ටිකක් සල්ලි තිබුණු නිසා ඇය ඔහුට බත් ඉතිරි සහ නිවුඩු බඳුන් කැව්වා. ඔහුට විහිළු සහගත රවුම් බඩක් ආවා.

The neighbours laughed. “Look at that skinny horse with the bran-belly!” they giggled. “He’ll never be worth anything.”

අසල්වැසියෝ හිනා වුණා. “නිවුඩු බඩ තියෙන කෙට්ටු අශ්වයා බලන්න!” ඔවුන් හිනා වුණා. “එයා කවදාවත් කිසිම වටිනාකමක් ගන්නේ නැහැ.”

But the old woman only smiled and stroked his neck.

ඒත් මහලු කාන්තාව සිනාසී ඔහුගේ බෙල්ල අතගෑවා විතරයි.

Years later, the horse dealer came back. He stopped and stared at the young horse.

අවුරුදු ගණනාවකට පසු අශ්ව වෙළෙන්දා ආපසු ආවා. ඔහු නැවතී තරුණ අශ්වයා දෙස බලා සිටියා.

“That is no ordinary horse,” he whispered. “He is a true thoroughbred, the finest kind of all!”

“ඒ සාමාන්‍ය අශ්වයෙක් නෙවෙයි,” ඔහු මිමිණුවා. “එයා සැබෑ ජාතිමත් අශ්වයෙක්, හොඳම වර්ගයේ කෙනෙක්!”

To show what the horse could do, the dealer led him out. The young horse galloped like the wind and leapt over a stream as lightly as a bird.

අශ්වයාට කළ හැකි දේ පෙන්වන්න වෙළෙන්දා ඔහුව එළියට ගෙන ගියා. තරුණ අශ්වයා සුළඟ වගේ දිව ගොස් කුරුල්ලෙක් තරම් සැහැල්ලුවෙන් දිය පාරකට උඩින් පැන්නා.

The neighbours’ mouths fell open.

අසල්වැසියන්ගේ කට ඇරුණා.

“Mother,” said the dealer to the old woman, “you have raised a treasure. Let me pay you what he is truly worth.”

“අම්මේ,” වෙළෙන්දා මහලු කාන්තාවට කීවා, “ඔයා වස්තුවක් හදලා තියෙනවා. එයාගේ සැබෑ වටිනාකම මම ඔයාට ගෙවන්නම්.”

He gave her a big bag of coins, more money than she had ever seen.

ඔහු ඇයට ලොකු කාසි මල්ලක් දුන්නා. ඇය කවදාවත් දැකලා නැති තරම් සල්ලි.

The horse became the king’s finest horse, groomed and gleaming in the royal stables. And whenever the old woman came to visit, he whinnied with joy to see her.

අශ්වයා රජුගේ හොඳම අශ්වයා බවට පත් වී රාජකීය අශ්ව ගාලේ පිරිසිදුව දිලිසුණා. මහලු කාන්තාව බලන්න එන හැම විටම ඔහු ඇයව දැකීමේ සතුටින් හේෂාරව කළා.