The Hermit and the Little Fawn

Long ago, a kind hermit living in the mountains found a tiny fawn alone in the tall grass. Its mother was nowhere to be seen.

බොහෝ කලකට පෙර, කඳුකරයේ ජීවත් වූ කාරුණික තවුසෙකුට උස තණකොළ අතර තනිවම හිටි පුංචි මුව පැටවෙක් හම්බ වුණා. ඌගේ අම්මා කොහේවත් හිටියේ නැහැ.

He carried the little fawn home and fed it milk from a leaf cup. He cared for it like his own child.

ඔහු පුංචි මුව පැටවාව ගෙදර ගෙනිහින් කොළ කෝප්පයකින් කිරි පෙව්වා. ඔහු ඌව තමාගේම දරුවෙක් වගේ රැකබලා ගත්තා.

The fawn grew into a young deer and followed the hermit everywhere. They were the happiest of friends.

මුව පැටවා තරුණ මුවෙක් වී තවුසා යන හැම තැනකම ඔහු පසුපස ගියා. ඔවුන් සතුටුම යාළුවෝ වුණා.

Every evening they rested together under a tree and watched the sun go down.

හැම සවසකම ඔවුන් ගසක් යට එකට විවේක ගෙන ඉර බැසයන හැටි බැලුවා.

But one day the young deer became ill, and it died. The hermit was heartbroken. He sat alone, crying, and could not stop thinking of his friend.

ඒත් දවසක් තරුණ මුවා අසනීප වී මිය ගියා. තවුසාගේ හදවත බිඳුණා. ඔහු තනිවම ඉඳගෙන අඬමින්, තම යාළුවා ගැන හිතීම නවත්වන්න බැරිව හිටියා.

Then Sakka, the king of the gods, saw the hermit’s sorrow. He floated gently down in a soft golden light.

ඊට පස්සේ දෙවියන්ගේ රජු වූ ශක්‍රයාට තවුසාගේ දුක පෙනුණා. ඔහු මෘදු රන්වන් ආලෝකයක් මැද හෙමින් පහළට පාවී ආවා.

“Look at the leaves falling, and the river flowing,” Sakka said kindly. “Everything changes. Everything that lives must one day pass away. Your love for your friend was good. Now remember him with a smile.”

“වැටෙන කොළ දිහා, ගලන ගඟ දිහා බලන්න,” ශක්‍රයා කාරුණිකව කීවා. “හැමදේම වෙනස් වෙනවා. ජීවත් වන හැමදේම දවසක පහව යනවා. ඔබේ යාළුවාට ඔබ දැක්වූ ආදරය හොඳයි. දැන් ඔහුව සිනහවකින් මතක් කරන්න.”

The hermit wiped his tears. He remembered all the happy days, and he smiled. Soon a family of wild deer came to graze near his hut, and he felt peaceful again.

තවුසා කඳුළු පිස දැම්මා. ඔහුට ඒ හැම සතුටු දවසක්ම මතක් වී ඔහු සිනාසුණා. ඉක්මනින්ම වල් මුව පවුලක් ඔහුගේ පැල්පත ළඟ තණකොළ කන්න ආවා. ඔහුට ආයෙත් සාමයක් දැනුණා.