The Otters and the Jackal

Two otters lived by a river, and they were good friends. One was called Deep-Water and the other Shore-Runner.

ගඟක් අසල දිය බල්ලන් දෙදෙනෙක් ජීවත් වුණා. ඔවුන් හොඳ යාළුවෝ. එක්කෙනෙක් ගැඹුරු-දිය, අනෙක් කෙනා ඉවුරු-දුවන්නා.

One morning Deep-Water spotted an enormous red fish swimming slowly in the river.

එක උදෑසනක ගැඹුරු-දිය ගඟේ සෙමින් පීනමින් සිටි දැවැන්ත රතු මාළුවෙක් දැක්කා.

The fish was so big that Deep-Water couldn’t catch it alone. “Help me!” he called. Shore-Runner dived in, and together they pulled the great fish up onto the bank.

මාළුවා කොච්චර ලොකුද කියනවා නම් ගැඹුරු-දියට තනියම ඌව අල්ලන්න බැරි වුණා. “මට උදව් කරන්න!” ඔහු කෑ ගැහුවා. ඉවුරු-දුවන්නා කිමිදුණා. දෙදෙනා එකතු වී මහා මාළුවා ඉවුරට ඇදගත්තා.

“We did it!” they cheered.

“අපි ඒක කළා!” ඔවුන් ජයඝෝෂා කළා.

Then came the problem. “I saw it first, so I should get the best part,” said Deep-Water. “But I helped pull it out!” said Shore-Runner.

ඉන්පසු ප්‍රශ්නය ආවා. “මම තමයි මුලින්ම දැක්කේ, ඒ නිසා හොඳම කොටස මට ඕනෑ,” ගැඹුරු-දිය කීවා. “ඒත් මමත් එළියට අදින්න උදව් කළා!” ඉවුරු-දුවන්නා කීවා.

They argued and argued, and they couldn’t agree.

ඔවුන් රණ්ඩු වුණා, රණ්ඩු වුණා. එකඟ වෙන්න බැරි වුණා.

Just then a jackal came strolling by. He smelled the fish and his eyes lit up. “Friends, friends! Why are you quarrelling?” he asked sweetly.

ඒ වෙලාවේ හිවලෙක් ඇවිදිමින් ආවා. ඔහුට මාළු සුවඳ දැනී ඇස් දිලිසුණා. “යාළුවනේ, යාළුවනේ! ඇයි ඔයාලා රණ්ඩු වෙන්නේ?” ඔහු මිහිරිව ඇසුවා.

“Please be our judge,” said the otters. “Divide the fish fairly for us.”

“කරුණාකරලා අපේ විනිසුරු වෙන්න,” දිය බල්ලෝ කීවා. “අපිට මාළුවා සාධාරණව බෙදලා දෙන්න.”

The jackal sat down very seriously, like a wise old judge. “Very well,” he said. “You, who swam in the deep water, shall have the tail.

හිවලා නුවණැති මහලු විනිසුරුවරයෙක් වගේ ඉතා බැරෑරුම්ව වාඩි වුණා. “හොඳයි,” ඔහු කීවා. “ගැඹුරු වතුරේ පීනපු ඔයාට, වලිගය.

And you, who ran along the shore, shall have the head.”

ඉවුර දිගේ දුවපු ඔයාට, හිස.”

“And the big, juicy middle?” asked the otters. “Ah,” said the jackal, picking it up in his mouth, “that is my fee for being your judge!”

“එතකොට ලොකු, රසවත් මැද කොටස?” දිය බල්ලෝ ඇසුවා. “ආ,” හිවලා එය කටින් උස්සගෙන කීවා, “ඒක ඔයාලාගේ විනිසුරු වුණාට මගේ ගාස්තුව!”

And off he trotted with the best part of the fish.

මාළුවාගේ හොඳම කොටසත් අරගෙන ඔහු දුවගෙන ගියා.

The two otters stared at the head and the tail, and then at each other.

දිය බල්ලන් දෙදෙනා හිස සහ වලිගය දිහා බැලුවා, ඉන්පසු එකිනෙකා දිහා බැලුවා.

“If we had shared kindly,” said Shore-Runner, “we would each have had half of a whole fish.”

“අපි කරුණාවෙන් බෙදාගත්තා නම්,” ඉවුරු-දුවන්නා කීවා, “අපි දෙන්නටම මුළු මාළුවාගෙන් භාගය බැගින් ලැබෙනවා.”

From that day on, the two otters never quarrelled again. Whatever they caught, they shared it fairly between them.

එදා සිට දිය බල්ලන් දෙදෙනා ආයෙත් කවදාවත් රණ්ඩු වුණේ නැහැ. ඔවුන් අල්ලන ඕනෑම දෙයක් සාධාරණව බෙදාගත්තා.

And the jackal never got another free dinner from them.

හිවලාට ආයෙත් ඔවුන්ගෙන් නොමිලේ රෑ කෑමක් ලැබුණේ නැහැ.