Why the Owl Was Not Made King

At the very beginning of the world, the people chose a king, the four-footed animals chose the lion, and the fish chose a great fish to be their king.

ලෝකයේ ආරම්භයේදී මිනිස්සු රජෙකු තෝරා ගත්තා. සිවුපාවුන් සිංහයා තෝරා ගත්තා. මසුන් මහා මත්ස්‍යයෙකු තම රජු කර ගත්තා.

So all the birds gathered on a flat rock in the Himalayas. “We need a king too!” they said.

ඉතින් සියලු කුරුල්ලෝ හිමාලයේ පැතලි ගලක් මත එකතු වුණා. “අපිටත් රජෙක් ඕනෑ!” ඔවුන් කීවා.

“Who shall it be?” They looked around at one another. Then someone said, “The owl! He is big and wise-looking. Let the owl be our king!”

“කවුද වෙන්නේ?” ඔවුන් එකිනෙකා දිහා බැලුවා. ඉන්පසු කෙනෙක් කීවා, “බකමූණා! එයා ලොකුයි, නුවණැති පෙනුමක් තියෙනවා. බකමූණා අපේ රජු වේවා!”

The owl puffed out his feathers proudly.

බකමූණා ආඩම්බරයෙන් පිහාටු පුම්බා ගත්තා.

Three times they had to ask if everyone agreed. The first time, nobody spoke. The second time, nobody spoke.

හැමෝම එකඟද කියලා තුන් වතාවක් අහන්න තිබුණා. පළමු වතාවේ කවුරුත් කතා කළේ නැහැ. දෙවන වතාවේත් කවුරුත් කතා කළේ නැහැ.

But the third time, a crow stood up. “Wait! May I say something?”

නමුත් තුන්වන වතාවේ කපුටෙක් නැගිට්ටා. “ඉන්න! මට යමක් කියන්න පුළුවන්ද?”

“Look at the owl’s face,” said the crow. “Right now, when he is being made king, he is happy, and still he looks this sour and cross!

“බකමූණාගේ මුහුණ බලන්න,” කපුටා කීවා. “දැන්, එයාව රජ කරනකොට, එයා සතුටින් ඉන්නවා, ඒත් එයාගේ මුහුණ මෙච්චර ඇඹුල්, තරහ ගිය පෙනුමක්!

Imagine what his face will look like when he is angry. I do not want a king who frowns at us all day.”

එයාට තරහ ගියාම එයාගේ මුහුණ කොහොම වෙයිද කියලා හිතන්න. දවස පුරා අප දිහා රවන රජෙක් මට ඕනෑ නැහැ.”

All the birds looked at the owl. It was true: his big round eyes and stern beak made him look very grumpy indeed.

හැම කුරුල්ලෙක්ම බකමූණා දිහා බැලුවා. ඒක ඇත්ත: ඔහුගේ ලොකු රවුම් ඇස් සහ දැඩි හොට නිසා ඔහු ඇත්තටම හරිම කේන්තිකාර පෙනුමක් තිබුණා.

“The crow is right,” they twittered. “We want a king with a kind face and a kind heart.”

“කපුටා කියන්නේ හරි,” ඔවුන් චිරි චිරි ගෑවා. “අපිට කරුණාවන්ත මුහුණක්, කරුණාවන්ත හදවතක් ඇති රජෙක් ඕනෑ.”

So instead they chose the golden goose, gentle, calm and kind to everyone, and the golden goose became king of all the birds.

ඉතින් ඒ වෙනුවට ඔවුන් මෘදු, සන්සුන්, හැමෝටම කරුණාවන්ත රන් හංසයා තෝරා ගත්තා. රන් හංසයා සියලු කුරුල්ලන්ගේ රජු බවට පත් වුණා.

The birds cheered and sang.

කුරුල්ලෝ ජයඝෝෂා කර ගී ගැයුවා.

But the owl was very cross. From that day, it is said, owls and crows have never been friends. The owl hunts at night, and the crow keeps watch by day.

නමුත් බකමූණාට හරිම තරහ ගියා. එදා සිට, බකමූණන් සහ කපුටන් කවදාවත් යාළුවෝ නොවූ බව කියනවා. බකමූණා රෑට දඩයම් කරනවා, කපුටා දවල්ට මුර කරනවා.

And that is why, even now, you will hear crows scolding when an owl is near.

ඒ නිසා අදටත්, බකමූණෙක් ළඟ ඉන්නකොට කපුටන් බනිනවා ඔබට ඇහෙයි.

The golden goose ruled wisely, and the birds lived in peace.

රන් හංසයා නුවණින් රාජ්‍ය කළා. කුරුල්ලෝ සාමයෙන් ජීවත් වුණා.

A good leader does not need to look fierce. A kind face and a kind heart are the signs of a true king.

හොඳ නායකයෙකුට දරුණු පෙනුමක් අවශ්‍ය නැහැ. කරුණාවන්ත මුහුණක් සහ කරුණාවන්ත හදවතක් සැබෑ රජෙකුගේ ලකුණුයි.