The Young Parrot and the Mango Island

Long ago, a wise old parrot lived with his flock in a big tree by the sea. His son, a young green parrot, was strong and eager, and loved to explore.

බොහෝ කලකට පෙර, නුවණැති මහලු ගිරවෙක් මුහුද අසල විශාල ගසක තම රංචුව සමඟ ජීවත් වුණා. ඔහුගේ පුතා, තරුණ කොළ පාට ගිරවා, ශක්තිමත්, උනන්දුවෙන් පිරුණු කෙනෙක්. ඔහුට ගවේෂණය කරන්න ආසයි.

One day, the young parrot flew far out over the sparkling sea, and found a little island covered in ripe golden mangoes.

දවසක් තරුණ ගිරවා දිලිසෙන මුහුද උඩින් ඈතට පියාසර කළා. ඔහුට ඉදුණු රන්වන් අඹවලින් වැසුණු පුංචි දූපතක් හමු වුණා.

“Yum!” He ate one mango. It was the sweetest thing he had ever tasted.

“රසයි!” ඔහු අඹ ගෙඩියක් කෑවා. ඔහු කවදාවත් රස බලපු මිහිරිම දේ ඒකයි.

So he ate another, and another, and another, until his tummy was round and tight. “Just one more,” he said each time.

ඉතින් ඔහු තවත් එකක්, තවත් එකක්, තවත් එකක් කෑවා. ඔහුගේ බඩ රවුම් වී තද වෙනකම් කෑවා. “තව එකයි,” ඔහු හැම විටම කීවා.

At last he set off for home. But he was so full and heavy that his wings could hardly lift him. Lower and lower he flew, until his tail feathers brushed the waves.

අන්තිමේදී ඔහු ගෙදර යන්න පිටත් වුණා. ඒත් ඔහු කොච්චර බඩ පිරී බර වුණාද කියනවා නම් ඔහුගේ පියාපත්වලට ඔහුව ඔසවන්න අමාරු වුණා. ඔහු පහළට පහළට පියාසර කළා. ඔහුගේ වලිගයේ පිහාටු රළ ස්පර්ශ කළා.

Splash! He tumbled onto a floating branch, soaking wet and very tired. “Oh dear,” he gasped. “What do I do now?”

ස්ප්ලෑෂ්! ඔහු පාවෙන අත්තක් උඩට වැටුණා. ඔහු තෙත් වෙලා, ගොඩක් මහන්සියි. “අනේ,” ඔහු හති දැම්මා. “මම දැන් මොකද කරන්නේ?”

From the tall tree, the wise old parrot saw what had happened. He flew out and called, “Rest, my son, then hop to that rock, and then to the shore. Slowly, one step at a time.”

උස ගසේ සිට නුවණැති මහලු ගිරවාට සිදු වූ දේ පෙනුණා. ඔහු පියාසර කර ඇවිත් කෑ ගැසුවා, “පුතේ, විවේක ගන්න. ඊට පස්සේ අර ගලට පනින්න, ඊට පස්සේ වෙරළට. සෙමින්, එක පියවරක් බැගින්.”

And so, little by little, the young parrot made it home.

ඉතින් ටිකෙන් ටික තරුණ ගිරවා ගෙදර ආවා.

Next time he found mangoes, the young parrot ate just one, slowly and happily. “Enough is enough,” said his father with a nod. “Knowing when to stop is wisdom.”

ඊළඟ වතාවේ අඹ හමු වුණාම තරුණ ගිරවා එකක් විතරක් සෙමින්, සතුටින් කෑවා. “ඇති තරම ඇති,” ඔහුගේ පියා හිස නමමින් කීවා. “නවතින්න දැනගැනීම නුවණයි.”