The Parrot Who Fed His Parents

Long ago, beside a wide golden rice field, there lived a flock of parrots. Their leader was a bright green parrot with a red beak, strong and kind.

බොහෝ කලකට පෙර, පළල් රන්වන් කුඹුරක් අසල ගිරවුන් රංචුවක් ජීවත් වුණා. ඔවුන්ගේ නායකයා රතු හොටයක් ඇති, ශක්තිමත්, කාරුණික දීප්තිමත් කොළ පාට ගිරවෙක්.

His mother and father were now very old. They could no longer fly far to find food. So every day, the young parrot carried rice ears home in his beak and fed them lovingly.

ඔහුගේ අම්මයි තාත්තයි දැන් ගොඩක් වයසයි. ඔවුන්ට කෑම හොයාගෙන ඈතට පියාසර කරන්න බැරි වුණා. ඉතින් හැමදාම තරුණ ගිරවා තම හොටෙන් වී කරල් ගෙදර ගෙනැවිත් ආදරයෙන් ඔවුන්ට කෑම කැව්වා.

The rice field belonged to a landowner named Kosiya. One day his watchman said, “Sir, one parrot keeps taking rice ears and flying away with them.”

ඒ කුඹුර කෝසිය නම් ඉඩම් හිමියෙකුට අයිතියි. දවසක් ඔහුගේ මුරකරු කීවා, “මහත්මයා, එක ගිරවෙක් දිගටම වී කරල් අරගෙන පියාසර කරනවා.”

“Catch that parrot and bring it to me,” said Kosiya. So the watchman set a soft loop of cord among the rice stalks.

“ඒ ගිරවාව අල්ලලා මට ගේන්න,” කෝසිය කීවා. ඉතින් මුරකරු වී ගස් අතර මෘදු ලණු පුඩුවක් තැබුවා.

The next day, the parrot’s foot was caught in the loop. He did not panic. He stayed calm until the watchman carried him gently to Kosiya.

පසුදා ගිරවාගේ පාදය පුඩුවේ හිර වුණා. ඔහු කලබල වුණේ නැහැ. මුරකරු ඔහුව මෘදුව කෝසිය ළඟට ගෙන යනතුරු ඔහු සන්සුන්ව සිටියා.

“Why do you take my rice?” asked Kosiya.

“ඇයි ඔයා මගේ වී ගන්නේ?” කෝසිය ඇසුවා.

“Sir,” said the parrot, “I take some to pay back a debt: I feed my old parents, who once fed me. I take some to lend: I feed my little ones, who will care for me one day. And I share the rest with those who are hungry.”

“මහත්මයා,” ගිරවා කීවා, “ණයක් ගෙවන්න මම ටිකක් ගන්නවා: වරෙක මට කෑම කැව්ව මගේ මහලු දෙමාපියන්ට මම කෑම දෙනවා. ණයට දෙන්න ටිකක් ගන්නවා: දවසක මාව බලාගන්න මගේ පුංචි අයට කෑම දෙනවා. ඉතිරිය බඩගිනි අය සමඟ බෙදා ගන්නවා.”

Kosiya was deeply moved. “What a good son you are,” he said. “From today, take as much rice from my field as you need.”

කෝසියගේ සිත ගැඹුරින් කම්පා වුණා. “ඔයා මොනතරම් හොඳ පුතෙක්ද,” ඔහු කීවා. “අද ඉඳන් මගේ කුඹුරෙන් ඔයාට ඕනෑ තරම් වී ගන්න.”

And he let the parrot fly free.

ඔහු ගිරවාව නිදහසේ පියාසර කරන්න හැරියා.

The parrot flew home to his parents with a beak full of rice. Their nest was never empty again, and the old parrots lived happily in the care of their loving son.

ගිරවා කට පුරා වී රැගෙන තම දෙමාපියන් ළඟට පියාසර කළා. ඔවුන්ගේ කූඩුව ආයෙත් කවදාවත් හිස් වුණේ නැහැ. මහලු ගිරවුන් තම ආදරණීය පුතාගේ රැකවරණය යටතේ සතුටින් ජීවත් වුණා.