The Patient Buffalo

In a forest lived a big, strong buffalo. He was so gentle that he never got angry with anyone.

වනයක ලොකු, ශක්තිමත් මී හරකෙක් ජීවත් වුණා. ඔහු කොතරම් මෘදුද කියනවා නම්, ඔහු කවදාවත් කාටවත් කේන්ති ගත්තේ නැහැ.

A naughty monkey lived in the same forest, and he loved to play tricks.

එම වනයේම නපුරු වඳුරෙක් ජීවත් වුණා. ඔහුට උපක්‍රම කරන්න හරිම ආසයි.

The monkey would jump on the buffalo’s back while he was resting. He pulled his ears, tickled his nose, and swung on his horns.

මී හරකා විවේක ගනිද්දී වඳුරා ඔහුගේ පිටට පනිනවා. ඔහු කන් ඇද්දා, නහයට කිති කැව්වා, අං එල්ලී පැද්දුණා.

The buffalo just closed his eyes and waited patiently.

මී හරකා ඇස් වසාගෙන ඉවසීමෙන් බලා සිටියා විතරයි.

Sometimes the monkey rode on the buffalo’s back all through the forest, laughing and shouting, “Faster! Faster!”

සමහර විට වඳුරා මුළු වනය පුරාම මී හරකාගේ පිට උඩ නැගී, සිනාසෙමින්, “ඉක්මනට! ඉක්මනට!” කියා කෑ ගැසුවා.

The other animals shook their heads.

අනිත් සතුන් හිස් සැලුවා.

A tree spirit watched from the branches. One day she said to the buffalo, “You are so big and strong. Why don’t you shake that rude monkey off?”

රුක් දේවතාවියක් අතු අතර සිට බලාගෙන හිටියා. එක දවසක ඇය මී හරකාට කීවා, “ඔයා හරිම ලොකුයි, ශක්තිමත්. අර අශිෂ්ට වඳුරාව ගසා දමන්නේ නැත්තේ ඇයි?”

“I could,” said the buffalo calmly. “But that wouldn’t make me better. It would only make me angry.”

“මට පුළුවන්,” මී හරකා සන්සුන්ව කීවා. “ඒත් ඒකෙන් මම හොඳ කෙනෙක් වෙන්නේ නැහැ. ඒකෙන් වෙන්නේ මම කේන්ති ගැනීම විතරයි.”

“If I am patient with him,” the buffalo went on, “perhaps one day he will learn. And if he doesn’t learn from me, he will learn from someone else.”

“මම එයා එක්ක ඉවසීමෙන් හිටියොත්,” මී හරකා දිගටම කීවා, “සමහර විට එක දවසක එයා ඉගෙන ගනීවි. මගෙන් ඉගෙන නොගත්තොත්, වෙන කෙනෙකුගෙන් ඉගෙන ගනීවි.”

The tree spirit smiled. “That is very wise.”

රුක් දේවතාවිය සිනාසුණා. “ඒක හරිම නුවණට හුරුයි.”

Some time later, a different buffalo came to the forest. He was not patient at all.

ටික කලකට පසු වෙනත් මී හරකෙක් වනයට ආවා. ඔහු කිසිසේත් ඉවසිලිවන්ත නැහැ.

The monkey jumped on his back and pulled his ears, just as he always did.

වඳුරා හැමදාම කළා වගේම ඔහුගේ පිටට පැන කන් ඇද්දා.

The new buffalo snorted, gave one big shake, and — splash! — tossed the monkey right into a muddy pool.

අලුත් මී හරකා හුස්ම පිඹ, එක ලොකු සෙලවීමක් කළා. පොළස්! වඳුරා කෙළින්ම මඩ වළකට විසි වුණා.

The monkey climbed out, dripping and covered in mud, with everyone laughing at him.

වඳුරා තෙමී, මඩ වැකී, හැමෝම ඔහුට සිනාසෙද්දී එළියට නැග්ගා.

The muddy monkey went back to the gentle buffalo. “I’m sorry for all my tricks,” he said. “You were always patient with me, and I never said thank you.”

මඩ වැකුණු වඳුරා මෘදු මී හරකා ළඟට ආපසු ගියා. “මගේ හැම උපක්‍රමයක් ගැනම මට කනගාටුයි,” ඔහු කීවා. “ඔයා හැමදාම මා එක්ක ඉවසීමෙන් හිටියා. මම කවදාවත් ස්තූති කළේ නැහැ.”

The buffalo smiled. “Then let’s be friends,” he said. And they were.

මී හරකා සිනාසුණා. “එහෙනම් අපි යාළුවෝ වෙමු,” ඔහු කීවා. ඔවුන් යාළුවෝ වුණා.