The Pinch of Salt
ලුණු ටිකක්
Gandhāra Jātaka (No. 406) · ගන්ධාර ජාතකය (අංක 406)
Long ago, a king watched the moon disappear in an eclipse. “Even the bright moon can be darkened,” he thought. “Riches and power do not last.” So he gave up his kingdom and became a hermit in the mountains.
බොහෝ කලකට පෙර, රජෙක් චන්ද්‍ර ග්‍රහණයකදී සඳ අතුරුදහන් වෙනවා බැලුවා. “දීප්තිමත් සඳ පවා අඳුරු වෙන්න පුළුවන්,” ඔහු හිතුවා. “ධනය සහ බලය සදාකාලික නැහැ.” ඉතින් ඔහු තම රාජ්‍යය අත්හැර කඳුකරයේ තවුසෙක් වුණා.
Another king heard what he had done and was so inspired that he gave up his kingdom too. In the mountains, the two former kings met and became the best of friends.
තවත් රජෙකුට ඔහු කළ දේ ආරංචි වී, කොච්චර ආශ්වාදයක් ලැබුණාද කියනවා නම් ඔහුත් තම රාජ්‍යය අත්හැරියා. කඳුකරයේදී හිටපු රජවරු දෙදෙනා හමු වී හොඳම යාළුවෝ වුණා.
When they visited a village, the kind villagers built them leaf huts and brought them food every day, with a little salt to make it tasty.
ඔවුන් ගමකට ගිය විට, කාරුණික ගම්වාසීන් ඔවුන්ට කොළ පැල්පත් හදලා, රසවත් කරන්න ලුණු ටිකකුත් එක්ක හැමදාම කෑම ගෙනාවා.
The younger hermit thought, “What if one day there is no salt?” So he secretly saved a little pinch, wrapped in a leaf.
බාල තවුසා හිතුවා, “දවසක ලුණු නැති වුණොත්?” ඉතින් ඔහු කොළයක ඔතලා ලුණු ටිකක් රහසින් ඉතිරි කළා.
One day the food came without salt, and the younger hermit proudly brought out his little packet. But the older hermit frowned. “My friend, you gave up a whole kingdom, and now you are holding on to salt?”
දවසක ලුණු නැතිව කෑම ආවා. බාල තවුසා ආඩම්බරයෙන් තම පුංචි ලුණු පැකට්ටුව එළියට ගත්තා. ඒත් වැඩිමල් තවුසා මුහුණ හකුළුවා. “මිත්‍රයා, ඔබ මුළු රාජ්‍යයක්ම අත්හැරියා, දැන් ලුණු අල්ලාගෙන ඉන්නවාද?”
The younger hermit felt hurt. “That was unkind,” he said. “Why speak to me so sharply?”
බාල තවුසාට රිදුණා. “ඒක අකාරුණිකයි,” ඔහු කීවා. “ඇයි මට එච්චර තදින් කතා කරන්නේ?”
The older hermit picked up a clay pot. “A potter taps and shapes his pot even after it is made, to make it perfect,” he said gently. “I spoke because I care about you, my friend, not to hurt you.”
වැඩිමල් තවුසා මැටි කළයක් අතට ගත්තා. “කුඹල්කරුවා කළය හැදුවාට පස්සෙත් ඒක පරිපූර්ණ කරන්න තට්ටු කරලා හැඩ ගස්සනවා,” ඔහු මෘදුව කීවා. “මම කතා කළේ මිත්‍රයා, ඔබ ගැන සැලකිලිමත් නිසා. ඔබට රිදවන්න නෙවෙයි.”
The younger hermit understood. He let go of the salt, thanked his friend, and the two lived happily together for the rest of their lives.
බාල තවුසාට තේරුණා. ඔහු ලුණු අත්හැරලා, තම මිතුරාට ස්තූති කළා. දෙදෙනාම ජීවිතයේ ඉතිරි කාලය පුරාම සතුටින් එකට ජීවත් වුණා.
Who was who?
In the story, the older hermit was the Bodhisatta, the Buddha in one of his past lives.
The lesson
Even small things can be hard to let go of. And when a friend corrects us out of care, it is worth listening rather than feeling hurt.
Let's talk
- Why did the younger hermit save the salt?
- Why did the older hermit speak up?
- How do you feel when a friend tells you something you don't want to hear?
කවුද කවුරුන් වූයේ?
කතාවේ වැඩිමල් තවුසා බෝසතාණන් වහන්සේ, එනම් පෙර ආත්මයක බුදුරජාණන් වහන්සේයි.
පාඩම
පුංචි දේවල් පවා අත්හැරීම අමාරු වෙන්න පුළුවන්. යාළුවෙක් සැලකිල්ලෙන් අපව නිවැරදි කරන විට, රිදීමට වඩා ඇහුම්කන් දීම වටිනවා.
අපි කතා කරමු
- බාල තවුසා ලුණු ඉතිරි කළේ ඇයි?
- වැඩිමල් තවුසා කතා කළේ ඇයි?
- ඔබට අහන්න අකමැති දෙයක් යාළුවෙක් කියන විට ඔබට දැනෙන්නේ කොහොමද?
Retold for children by Fablewings from the Gandhāra Jātaka (Jātaka No. 406; English translation ed. E. B. Cowell, vol. III, 1897, public domain) and the Sinhala Pansiya Panas Jātaka tradition. Illustrations made with AI assistance for Fablewings.