The Quails and the Net

In a forest lived a great flock of quails, thousands of them, led by a wise quail king.

වනයක වටුවන් දහස් ගණනක් ඇති මහා රැළක්, නුවණැති වටු රජෙකුගේ නායකත්වයෙන් ජීවත් වුණා.

But a bird-catcher lived nearby. He would hide in the bushes, whistle like a quail, and when the birds gathered, throw his net over them.

නමුත් ළඟ කුරුළු අල්ලන්නෙක් ජීවත් වුණා. ඔහු පඳුරුවල සැඟවී, වටුවෙක් වගේ විසිල් ගසා, කුරුල්ලෝ එකතු වූ විට ඔවුන් මත දැල විසි කළා.

The quail king called the flock together. “I have a plan,” he said. “When the net falls on us, don’t panic and pull in different directions.

වටු රජු රැළ එකතු කළා. “මට සැලැස්මක් තියෙනවා,” ඔහු කීවා. “අප මත දැල වැටුණාම, කලබල වෙලා විවිධ දිශාවලට අදින්න එපා.

Every one of us must put our head through a gap in the net, and then, all together, we fly up and carry it away!”

අප හැමෝම දැලේ සිදුරකින් හිස දාලා, ඉන්පසු සියලු දෙනා එකට ඉහළට පියාඹා දැලම රැගෙන යන්න ඕනෑ!”

The next day, the bird-catcher threw his net. Whoosh! The quails were trapped.

පසුදා කුරුළු අල්ලන්නා දැල විසි කළා. වුෂ්! වටුවෝ අහු වුණා.

But they remembered. Each one pushed its head up through the net. “Now!” cried the quail king. And together they flapped their wings…

නමුත් ඔවුන්ට මතක තිබුණා. හැම කෙනෙක්ම දැලෙන් උඩට හිස ඔබා ගත්තා. “දැන්!” වටු රජු කෑ ගැහුවා. සියලු දෙනා එකට පියාපත් ගැසුවා…

…and up went the whole net into the sky! They flew to a thorn bush, dropped the net onto it, and slipped out underneath, every one of them free.

…මුළු දැලම අහසට ඉහළ ගියා! ඔවුන් කටු පඳුරකට පියාඹා ගොස්, දැල ඒ මතට දමා, යටින් ලිස්සා ගියා. හැම කෙනෙක්ම නිදහස්.

The bird-catcher stood with his mouth open.

කුරුළු අල්ලන්නා කට ඇරගෙන බලාගෙන හිටියා.

Day after day the same thing happened. The bird-catcher went home every evening with nothing, untangling his net from the thorns.

දවසින් දවස එකම දේ වුණා. කුරුළු අල්ලන්නා හැම සවසකම කටුවලින් දැල ගලවමින්, කිසිවක් නැතිව ගෙදර ගියා.

His wife was cross. “Why don’t you ever catch anything?”

ඔහුගේ බිරිඳට තරහ ගියා. “ඔයාට කවදාවත් මොකුත් අල්ලන්න බැරි ඇයි?”

“The quails work together,” he said. “But wait. One day they will quarrel, and then I will catch them.”

“වටුවෝ එකට වැඩ කරනවා,” ඔහු කීවා. “ඒත් ඉන්න. දවසක ඔවුන් රණ්ඩු වෙයි. එතකොට මම ඔවුන්ව අල්ලනවා.”

And sure enough, one day a quail accidentally stepped on another’s head. “Who stepped on me?” “I didn’t mean it!” “You did it on purpose!”

ඇත්තටම, එක දවසක එක වටුවෙක් අහම්බෙන් තවත් කෙනෙකුගේ හිසට පෑගුවා. “කවුද මට පෑගුවේ?” “මම හිතලා කළේ නැහැ!” “ඔයා හිතාමතාම කළේ!”

The quail king heard the quarrel. “Where there is quarrelling, there is danger,” he said. “Those who want to stay safe, come with me.”

වටු රජුට රණ්ඩුව ඇහුණා. “රණ්ඩුව තියෙන තැන අනතුරත් තියෙනවා,” ඔහු කීවා. “ආරක්ෂිතව ඉන්න කැමති අය මා එක්ක එන්න.”

The wise quails followed him to another forest.

නුවණැති වටුවෝ ඔහු පසුපස වෙනත් වනයකට ගියා.

The quarrelling quails stayed behind. When the net fell, each one said, “You lift it!” “No, you lift it!” And nobody lifted it at all.

රණ්ඩු වූ වටුවෝ පිටිපස්සේ නතර වුණා. දැල වැටුණාම, හැම කෙනෙක්ම කීවා, “ඔයා උස්සන්න!” “නැහැ, ඔයා උස්සන්න!” කවුරුත් එය උස්සුවේම නැහැ.

Together we are strong. When we quarrel, we lose that strength.

එකට ඉන්නකොට අපි ශක්තිමත්. රණ්ඩු වුණාම අපට ඒ ශක්තිය නැති වෙනවා.