Sāma, the Devoted Son

In a quiet forest by the river Migasammatā lived a gentle boy called Sāma. His mother and father were hermits, and both of them were blind.

මිගසම්මතා ගඟ අසල නිස්කලංක වනයක සාම නම් මෘදු ගති ඇති පිරිමි ළමයෙක් ජීවත් වුණා. ඔහුගේ අම්මයි තාත්තයි තවුසන්. ඔවුන් දෙදෙනාම අන්ධයි.

Sāma loved them with all his heart. Every day he fetched their water, gathered their fruit, swept their hut and washed their feet.

සාම මුළු හදවතින්ම ඔවුන්ට ආදරය කළා. හැමදාම ඔහු ඔවුන්ට වතුර ගෙනාවා, පලතුරු එකතු කළා, පැල අතුගෑවා, පා සේදුවා.

Sāma was so kind that the wild animals loved him. Deer walked beside him, birds sat on his shoulders, and he was never afraid in the forest.

සාම කොච්චර කරුණාවන්තද කියනවා නම්, වන සතුන් ඔහුට ආදරය කළා. මුවෝ ඔහු අසලින් ඇවිද්දා, කුරුල්ලෝ ඔහුගේ උරහිස් මත වැසුවා. වනයේදී ඔහු කවදාවත් බය වුණේ නැහැ.

His kindness was like a warm light all around him.

ඔහුගේ මෛත්‍රිය ඔහු වටා උණුසුම් ආලෝකයක් වගේ තිබුණා.

One evening, Sāma went down to the river to fill his water pot, with a herd of deer around him.

එක සවසක සාම මුව රැළක් පිරිවරාගෙන වතුර කළය පුරවන්න ගඟට බැස්සා.

At that moment, King Piliyakkha of Benares was hunting nearby. He saw the deer and drew his bow, not knowing a boy was among them.

ඒ වෙලාවේ බරණැස් පිළියක්ඛ රජු අසල දඩයම් කරමින් සිටියා. ඔහු මුවන් දැක, ඒ අතර පිරිමි ළමයෙක් ඉන්න බව නොදැන දුන්න ඇද්දා.

The arrow struck Sāma, and he fell gently on the sandy bank. Yet he was not angry.

ඊතලය සාමට වැදුණා. ඔහු වැලි ඉවුර මත සෙමින් වැටුණා. නමුත් ඔහු කේන්ති ගත්තේ නැහැ.

“Who has done this?” he called softly. “I have no enemy in all the world.” The king came running and was filled with sorrow when he saw the gentle boy.

“මෙය කළේ කවුද?” ඔහු මෘදුව ඇසුවා. “මුළු ලෝකයේම මට සතුරෙක් නැහැ.” රජු දුවගෙන ආවා. ඒ මෘදු දරුවා දුටු විට ඔහුගේ හදවත දුකින් පිරුණා.

“Do not worry about me,” Sāma whispered. “But my mother and father are blind. Who will bring them water now? Who will care for them?”

“මා ගැන කනස්සල්ලට පත් වෙන්න එපා,” සාම මිමිණුවා. “ඒත් මගේ අම්මයි තාත්තයි අන්ධයි. දැන් ඔවුන්ට වතුර ගෙනෙන්නේ කවුද? ඔවුන්ව බලාගන්නේ කවුද?”

The king wept. “I will care for them myself,” he promised. “Just as you did.”

රජු හැඬුවා. “මමම ඔවුන්ව බලාගන්නම්,” ඔහු පොරොන්දු වුණා. “ඔබ බලාගත්තා වගේම.”

The king went to the little hut and told the old parents what had happened. Then he gently led them by the hand to the river where their son lay.

රජු පුංචි පැලට ගොස් සිදු වූ දේ මහලු දෙමාපියන්ට කීවා. ඉන්පසු ඔහු ඔවුන්ගේ අතින් අල්ලාගෙන, ඔවුන්ගේ පුතා වැටී සිටි ගඟ ඉවුරට කැඳවාගෙන ගියා.

The mother laid Sāma’s head in her lap and spoke the truth from her heart.

අම්මා සාමගේ හිස තම උකුලේ තබාගෙන හදවතින්ම සත්‍යය කීවා.

“My son has always been good and kind,” she said. “By the power of this truth, may he be well!” His father said the same. And a goddess of the mountain, who had once been Sāma’s mother in another life, added her own truth.

“මගේ පුතා හැමදාම යහපත්, කරුණාවන්ත වුණා,” ඇය කීවා. “මේ සත්‍යයේ බලයෙන් ඔහු සුවපත් වේවා!” තාත්තාත් එසේම කීවා. වෙනත් ආත්මයක සාමගේ මව වූ කන්දේ දෙවඟනකද තම සත්‍යය එකතු කළා.

Slowly, Sāma opened his eyes and sat up, well again.

සෙමින් සාම ඇස් ඇරලා, සුවපත්ව නැගිට්ටා.

And then a second wonder: the old parents blinked, and they could see! For the first time, they saw the face of their beloved son.

ඉන්පසු දෙවන ආශ්චර්යයක් සිදු වුණා: මහලු දෙමාපියෝ ඇස් පියාහැරියා, ඔවුන්ට පෙනුණා! පළමු වතාවට ඔවුන් තම ආදරණීය පුතාගේ මුහුණ දැක්කා.

Sāma taught the king to be kind to all living beings. The king gave up hunting forever and ruled with a gentle heart.

සාම සියලු සත්වයන්ට කරුණාවන්ත වෙන්න රජුට කියා දුන්නා. රජු සදහටම දඩයම අත්හැර මෘදු හදවතින් රට පාලනය කළා.