The Sweet-Smelling Necklace

Long ago, in the city of Mithila, lived a clever seven-year-old boy named Mahosadha. People came to him whenever they had a puzzle to solve.

බොහෝ කලකට පෙර, මිථිලා නුවර, මහෞෂධ නම් හත් හැවිරිදි දක්ෂ පිරිමි ළමයෙක් ජීවත් වුණා. ප්‍රශ්නයක් විසඳගන්න ඕනෑ වුණාම මිනිස්සු ඔහු ළඟට ආවා.

One hot day, a young woman went to bathe in a cool pond. She took off her pretty necklace and laid it carefully on her clothes on the bank.

එක් රස්නෙ දවසක, තරුණියක් සිසිල් පොකුණක නාන්න ගියා. ඇය තම ලස්සන මාලය ගලවා ඉවුරේ තිබූ ඇඳුම් මත පරිස්සමින් තැබුවා.

Another woman saw the shining necklace. “How lovely!” she said, and she picked it up and put it on.

තවත් කාන්තාවක් දිලිසෙන මාලය දැක්කා. “කොයි තරම් ලස්සනද!” ඇය කියලා, ඒක අරගෙන දාගත්තා.

“That’s my necklace!” cried the first woman. “No, it’s mine!” said the other. They argued all the way to Mahosadha’s hall.

“ඒ මගේ මාලය!” පළමු කාන්තාව කෑගැහුවා. “නැහැ, ඒක මගේ!” අනිත් කාන්තාව කීවා. ඔවුන් මහෞෂධගේ ශාලාවට යනතුරුම වාද කළා.

Mahosadha listened carefully. Then he asked the second woman, “What perfume do you put on your necklace?” “Er… rose perfume,” she said quickly.

මහෞෂධ හොඳින් ඇහුම්කන් දුන්නා. ඊට පස්සේ ඔහු දෙවෙනි කාන්තාවගෙන් ඇහුවා, “ඔබ ඔබේ මාලයට දමන්නේ මොන සුවඳ විලවුනද?” “ම්… රෝස සුවඳ,” ඇය ඉක්මනින් කීවා.

Then he asked the first woman. “I keep it in a box of mixed sweet spices and flowers,” she said, “so it smells of all of them together.”

ඊට පස්සේ ඔහු පළමු කාන්තාවගෙන් ඇහුවා. “මම ඒක මිශ්‍ර සුවඳ කුළුබඩු සහ මල් තියෙන පෙට්ටියක තියනවා,” ඇය කීවා, “ඒ නිසා ඒ හැම සුවඳක්ම එකට දැනෙනවා.”

Mahosadha gently sniffed the necklace. It smelled of spices and flowers all mixed together, not of roses at all!

මහෞෂධ මාලය මෘදුව ඉව කළා. ඒකෙන් දැනුණේ කුළුබඩු සහ මල් එකට මිශ්‍ර වූ සුවඳක්, රෝස සුවඳ කොහෙත්ම නෙවෙයි!

He gave the necklace back to its true owner. The other woman hung her head and said sorry, and everyone praised the clever, fair little boy.

ඔහු මාලය එහි සැබෑ අයිතිකාරියට ආපසු දුන්නා. අනිත් කාන්තාව හිස පහත් කර සමාව ඉල්ලුවා. හැමෝම දක්ෂ, සාධාරණ පුංචි කොලුවාට ප්‍රශංසා කළා.