The Shining Gem

Long ago, a family of wild boars lived in a cave. At the cave’s entrance was a beautiful crystal gem that sparkled day and night.

බොහෝ කලකට පෙර, වල් ඌරු පවුලක් ගුහාවක ජීවත් වුණා. ගුහාවේ දොරටුවේ දිවා රෑ දෙකේම දිලිසෙන ලස්සන ස්ඵටික මැණිකක් තිබුණා.

But the boars didn’t like it. “It’s too bright!” they grumbled, squinting. “We can’t sleep!”

ඒත් ඌරන්ට ඒක කැමති වුණේ නැහැ. “ඒක වැඩියෙන් දිලිසෙනවා!” ඔවුන් ඇස් හකුළුවමින් මැසිවිලි නැගුවා. “අපිට නිදාගන්න බැහැ!”

One boar had an idea. “Let’s roll in the mud and rub it all over the gem. That will make it dull!”

එක් ඌරෙකුට අදහසක් ආවා. “අපි මඩේ පෙරළිලා ඒක මුළු මැණිකේම අතුල්ලමු. එතකොට ඒක අඳුරු වෙයි!”

So the boars rolled in the mud and rubbed their muddy backs against the gem, again and again.

ඉතින් ඌරෝ මඩේ පෙරළී තමන්ගේ මඩ ගෑවුණු පිට මැණිකේ නැවත නැවතත් අතුල්ලුවා.

But what was this? The more they rubbed, the more the gem was polished, and the brighter it shone!

ඒත් මේ මොකක්ද? ඔවුන් වැඩියෙන් අතුල්ලන තරමට මැණික ඔප වුණා. ඒක වඩ වඩාත් දිලිසුණා!

The boars tried even harder. There was mud everywhere: on the walls, on the ground, on each other. But the gem sparkled more brightly than ever.

ඌරෝ තවත් මහන්සි වුණා. හැම තැනම මඩ: බිත්තිවල, බිමේ, එකිනෙකා ඇඟේ. ඒත් මැණික කවදාටත් වඩා දීප්තිමත්ව දිලිසුණා.

A gentle hermit passing by smiled at the muddy boars. “A true gem cannot be made dull,” he said. “Rubbing it only makes it shine. Goodness is just the same. People may try to spoil it, but it only shines brighter.”

ඒ පැත්තෙන් ගිය මෘදු තවුසෙක් මඩ ගෑවුණු ඌරන් දෙස බලා සිනාසුණා. “සැබෑ මැණිකක් අඳුරු කරන්න බැහැ,” ඔහු කීවා. “අතුල්ලීමෙන් ඒක දිලිසෙනවා විතරයි. යහපතත් ඒ වගේමයි. මිනිස්සු ඒක නරක් කරන්න උත්සාහ කළත් ඒක වඩාත් බබළනවා විතරයි.”

The boars stopped and thought. That night, they curled up beside the gem and found its soft glow cosy, just like a lantern. And they never tried to dull it again.

ඌරෝ නැවතී සිතුවා. එදා රාත්‍රියේ ඔවුන් මැණික ළඟ ගුලි වී නිදාගත්තා. එහි මෘදු ආලෝකය පහනක් වගේ සුවදායක බව ඔවුන්ට දැනුණා. ඔවුන් ආයෙත් කවදාවත් එය අඳුරු කරන්න උත්සාහ කළේ නැහැ.