The Six-Tusked Elephant

Beside the beautiful lake Chaddanta in the Himalayas lived a king of elephants, pure white, with six shining tusks. Eight thousand elephants followed him.

හිමාලයේ ලස්සන ඡද්දන්ත විල අසල, දළ හයක් දිලිසෙන, පිරිසිදු සුදු පාට ඇත් රජෙක් ජීවත් වුණා. ඇතුන් අටදහසක් ඔහු පසුපස ගියා.

He had two wives, Mahāsubhaddā and Cullasubhaddā, and he loved them both.

ඔහුට මහාසුභද්දා සහ චූලසුභද්දා යන බිරින්දෑවරුන් දෙදෙනෙක් සිටියා. ඔහු දෙදෙනාටම ආදරය කළා.

One day, the elephant king shook a flowering sāl tree in play. By chance, the flowers fell on Mahāsubhaddā, while only dry twigs and ants fell on Cullasubhaddā.

එක දවසක ඇත් රජු සෙල්ලමට මල් පිපුණු සල් ගසක් සෙලෙව්වා. අහම්බෙන් මල් වැටුණේ මහාසුභද්දා මත. චූලසුභද්දා මත වැටුණේ වියළි අතු සහ කූඹින් විතරයි.

Another day, he gave a beautiful lotus to Mahāsubhaddā. Cullasubhaddā felt left out, and a seed of jealousy grew in her heart.

තවත් දවසක ඔහු ලස්සන නෙළුම් මලක් මහාසුභද්දාට දුන්නා. චූලසුභද්දාට තමන්ව අමතක කළා වගේ දැනුණා. ඇගේ හදවතේ ඊර්ෂ්‍යාවේ බීජයක් වැඩුණා.

She grew sad and weak. Before she passed away, she made an angry wish: to be born again as a queen, so that she could get the elephant king’s tusks.

ඇය දුකට පත් වී දුර්වල වුණා. මිය යාමට පෙර, ඇය කේන්තියෙන් පතුමක් කළා: ඇත් රජුගේ දළ ලබා ගැනීම සඳහා බිසවක් ලෙස නැවත උපදින්න.

And so it happened. She was born as a princess, and became Queen of Benares.

එය එසේම සිදු වුණා. ඇය කුමරියක් ලෙස ඉපිද, බරණැස් බිසව බවට පත් වුණා.

The queen remembered her past life. She called a skilled hunter named Sonuttara. “Bring me the six-coloured tusks of the elephant king of Chaddanta,” she ordered.

බිසවට තම අතීත ආත්මය මතක් වුණා. ඇය සෝනුත්තර නම් දක්ෂ වැද්දෙකු කැඳෙව්වා. “ඡද්දන්ත ඇත් රජුගේ වර්ණ හයක දළ මට ගෙනෙන්න,” ඇය අණ කළා.

The hunter travelled for seven years to reach the lake.

වැද්දා විලට ළඟා වෙන්න අවුරුදු හතක් ගමන් කළා.

Sonuttara hid in a pit, wearing the yellow robe of a holy man, and when the elephant king passed, he hurt him with an arrow.

සෝනුත්තර සිවුරක් පොරවාගෙන වළක සැඟවී සිට, ඇත් රජු පසුකර යද්දී ඊතලයකින් ඔහුට තුවාල කළා.

The other elephants rushed in angrily, but the elephant king saw the yellow robe and protected the hunter. “Do not harm him,” he said.

අනෙක් ඇතුන් කෝපයෙන් දිව ආවා. නමුත් ඇත් රජු සිවුර දැක වැද්දාව ආරක්ෂා කළා. “ඔහුට හානි කරන්න එපා,” ඔහු කීවා.

“Why have you done this?” the elephant king asked gently. The hunter told him about the queen and her wish.

“ඔබ මෙය කළේ ඇයි?” ඇත් රජු මෘදුව ඇසුවා. වැද්දා බිසව සහ ඇගේ පතුම ගැන ඔහුට කීවා.

The elephant king understood. He did not get angry. “Then take my tusks,” he said, “and give them to her.”

ඇත් රජු තේරුම් ගත්තා. ඔහු කේන්ති ගත්තේ නැහැ. “එහෙනම් මගේ දළ ගන්න,” ඔහු කීවා, “ඒවා ඇයට දෙන්න.”

Because the hunter could not do it, the great elephant gave the tusks himself, with a forgiving heart. Soon after, he passed away peacefully beside his lake.

වැද්දාට එය කරන්න බැරි වූ නිසා, මහා ඇතා සමාව දෙන හදවතකින් තමන්ම දළ දුන්නා. ටික වේලාවකට පසු ඔහු තම විල අසල සාමයෙන් මිය ගියා.

The hunter carried the shining tusks back to Benares, full of wonder at such kindness.

එවැනි කරුණාවක් ගැන විස්මයෙන් පිරී, වැද්දා දිලිසෙන දළ බරණැසට රැගෙන ගියා.

When the queen saw the tusks, she remembered how kind her husband had always been. Her anger melted, and her heart filled with sorrow and love.

බිසව දළ දුටු විට, තම ස්වාමියා හැමදාම කොතරම් කරුණාවන්තව සිටියාද කියා ඇයට මතක් වුණා. ඇගේ කෝපය දිය වුණා. ඇගේ හදවත දුකින් සහ ආදරයෙන් පිරුණා.

Many lives later, she met the Buddha, and as she listened to this very story, she found peace at last.

බොහෝ ආත්මවලට පසු ඇය බුදුරජාණන් වහන්සේ හමු වී, මේ කතාවම අසමින් අවසානයේ සාමය ලැබුවා.