No Gift Too Small

Long ago, a wise hermit and his followers came down from the mountains to a town during the rainy season.

බොහෝ කලකට පෙර, නුවණැති තවුසෙකුත් ඔහුගේ අනුගාමිකයොත් වැසි කාලයේ කඳුවලින් පහළට නගරයකට ආවා.

The kind townspeople brought them food. Some rich families carried big baskets piled high with rice and fruit.

කාරුණික නගරවාසීන් ඔවුන්ට කෑම ගෙනාවා. සමහර පොහොසත් පවුල් සහල් සහ පලතුරුවලින් පිරුණු ලොකු කූඩ ගෙනාවා.

Then a poor little girl came shyly forward. She held out just one banana, all she had.

ඊට පස්සේ දුප්පත් පුංචි දැරියක් ලැජ්ජාවෙන් ඉදිරියට ආවා. ඇය දිගු කළේ එකම එක කෙසෙල් ගෙඩියක්, ඇය සතු සියල්ල.

A man in the crowd grumbled. “Look how much that rich man gave! And she gave only one banana.”

සෙනඟ අතරේ හිටපු මිනිහෙක් මැසිවිලි කීවා. “බලන්න ඒ පොහොසත් මිනිහා කොච්චර දුන්නද! ඒත් ඇය දුන්නේ එක කෙසෙල් ගෙඩියයි.”

The wise hermit knelt down and took the banana with both hands, smiling warmly at the little girl. “Thank you,” he said.

නුවණැති තවුසා දණ ගසා දෑතින්ම කෙසෙල් ගෙඩිය අරගෙන පුංචි දැරියට උණුසුම්ව සිනාසුණා. “ස්තූතියි,” ඔහු කීවා.

Then he turned to the crowd. “Some give a lot because they have a lot. Some give a little because they have a little. No gift is too small. Everyone who gives with a kind heart is a good person.”

ඊට පස්සේ ඔහු සෙනඟ දෙසට හැරුණා. “සමහරු ගොඩක් දෙන්නේ ඔවුන් ළඟ ගොඩක් තියෙන නිසා. සමහරු ටිකක් දෙන්නේ ඔවුන් ළඟ ටිකක් තියෙන නිසා. කිසිම තෑග්ගක් පුංචි නැහැ. කාරුණික හදවතකින් දෙන හැමෝම හොඳ අය.”

The grumbling man looked at the little girl, who had given everything she had. He felt a little ashamed.

මැසිවිලි කීව මිනිහා තමා සතු සියල්ල දුන් පුංචි දැරිය දිහා බැලුවා. ඔහුට පොඩ්ඩක් ලැජ්ජා හිතුණා.

Then everyone, rich and poor, sat down to share a meal together. And the little girl beamed brightest of all.

ඊට පස්සේ පොහොසත්, දුප්පත් හැමෝම එකට කෑම බෙදාගන්න ඉඳගත්තා. පුංචි දැරිය හැමෝටම වඩා දීප්තිමත්ව සිනාසුණා.