The Prince Who Wouldn't Smile
නොසිනාසුණු කුමාරයා
Mahāpanāda Jātaka (No. 264) · මහාපනාද ජාතකය (අංක 264)
Long ago, a young prince called Panada was about to be crowned. Sakka, the king of the gods, sent a heavenly builder, who struck the ground and raised a magnificent palace in a flash of golden light.
බොහෝ කලකට පෙර, පනාද නම් තරුණ කුමාරයෙක් ඔටුනු පලඳින්න සූදානම් වුණා. දෙවියන්ගේ රජු වූ ශක්‍රයා දිව්‍ය ශිල්පියෙක් යැව්වා. ඔහු පොළොවට පහර දී රන්වන් ආලෝක දැල්ලකින් අලංකාර මාලිගයක් මතු කළා.
The prince was crowned with a grand festival. But the prince looked very serious. He did not smile at all.
මහා උත්සවයකින් කුමාරයාට ඔටුනු පැළඳුවා. ඒත් කුමාරයා හරිම බරපතළ පෙනුමකින් හිටියා. ඔහු කිසිසේත් සිනාසුණේ නැහැ.
The festival went on and on, for days and days. The people grew very tired. “When will it end?” they yawned.
උත්සවය දවස් ගණන් දිගටම ගියා. මිනිස්සු හරිම මහන්සි වුණා. “මේක ඉවර වෙන්නේ කවදාද?” ඔවුන් ඈනුම් අරිමින් ඇසුවා.
“The festival ends,” said the king, “when my son smiles!”
“උත්සවය ඉවර වෙන්නේ,” රජු කීවා, “මගේ පුතා සිනාසුණාමයි!”
Jugglers juggled. Acrobats tumbled. Clowns pulled silly faces. Musicians played their merriest tunes. But the prince still did not smile.
ජගල්කරුවෝ දේවල් උඩ දමා අල්ලා ගත්තා. ඇක්‍රොබැට්කරුවෝ පෙරළුණා. විකටයෝ විහිළු මූණු දැම්මා. සංගීතඥයෝ ප්‍රීතිමත්ම තාල වාදනය කළා. ඒත් කුමාරයා තවමත් සිනාසුණේ නැහැ.
Then Sakka, watching from the heavens, smiled himself. He sent down a glowing heavenly dancer.
ඊට පස්සේ ස්වර්ගයේ සිට බලාගෙන හිටපු ශක්‍රයා තමාත් සිනාසුණා. ඔහු බබළන දිව්‍ය නර්තන ශිල්පිනියක් පහළට එව්වා.
The dancer did the funniest dance ever: only one hand, one foot, one eye and one eyebrow moved, while the rest stayed perfectly still! The prince’s mouth twitched… and he burst into a great big grin.
නර්තන ශිල්පිනිය කවදාවත් නොදුටු තරම් විහිළු නර්තනයක් කළා: එක අතක්, එක පයක්, එක ඇසක් සහ එක ඇහිබැම්මක් විතරක් සෙලවුණා, ඉතිරි ඔක්කොම නිසොල්මනේ! කුමාරයාගේ කට පොඩ්ඩක් ඇදුණා... ඊට පස්සේ ඔහු ලොකුවට සිනාසුණා.
Everyone cheered, and at last they could all go home to rest. And Prince Panada grew up to be a kind, generous and cheerful king.
හැමෝම ඔල්වරසන් දුන්නා. අන්තිමේදී හැමෝටම විවේක ගන්න ගෙදර යන්න පුළුවන් වුණා. පනාද කුමාරයා කාරුණික, ත්‍යාගශීලී, ප්‍රීතිමත් රජෙක් ලෙස ලොකු වුණා.
Who was who?
In the story, Sakka, the king of the gods, was the Bodhisatta, the Buddha in one of his past lives. In the original story the festival lasts seven years and the prince misses the delights of heaven, where he lived before.
The lesson
A smile can bring relief and joy to many people. Sometimes a little kindness and fun is just what everyone needs.
Let's talk
- Why was the festival going on for so long?
- What did the performers try?
- What makes you smile?
කවුද කවුරුන් වූයේ?
කතාවේ දෙවියන්ගේ රජු වූ ශක්‍රයා බෝසතාණන් වහන්සේ, එනම් පෙර ආත්මයක බුදුරජාණන් වහන්සේයි. මුල් කතාවේ උත්සවය අවුරුදු හතක් පවතිනවා. කුමාරයාට ඔහු කලින් ජීවත් වූ ස්වර්ගයේ සැප මතක් වෙනවා.
පාඩම
සිනහවකින් බොහෝ දෙනෙකුට සහනය සහ සතුට ගෙනෙන්න පුළුවන්. සමහර විට හැමෝටම අවශ්‍ය වන්නේ පුංචි කරුණාවක් සහ විනෝදයක්.
අපි කතා කරමු
- උත්සවය මෙච්චර දිගට ගියේ ඇයි?
- රංගන ශිල්පීන් උත්සාහ කළේ මොනවාද?
- ඔබව සිනාසෙන්නේ මොනවාද?
Retold for children by Fablewings from the Mahāpanāda Jātaka (Jātaka No. 264; English translation ed. E. B. Cowell, vol. II, 1895, public domain) and the Sinhala Pansiya Panas Jātaka tradition. Illustrations made with AI assistance for Fablewings.