The Prince Who Stayed on the Path
මාවතේ රැඳුණු කුමරු
Telapatta Jātaka (No. 96) · තේලපත්ත ජාතකය (අංක 96)
Long ago, a young prince set out for a faraway city with five companions. At the edge of a great forest, a wise hermit stopped them.
බොහෝ කලකට පෙර, තරුණ කුමරෙක් සහචරයන් පස්දෙනෙකු සමඟ ඈත නගරයකට පිටත් වුණා. විශාල වනයක මායිමේදී නුවණැති තවුසෙක් ඔවුන්ව නැවැත්තුවා.
“This forest is full of magical tricksters,” he warned. “They will offer you sweets, music and soft beds. Do not stop, not even once, or you will fall asleep for a very long time.”
“මේ වනය මායාකාරී කපටියන්ගෙන් පිරිලා,” ඔහු අවවාද කළා. “ඔවුන් ඔයාලට රසකැවිලි, සංගීතය, මෘදු ඇඳන් දෙයි. එක පාරක්වත් නවතින්න එපා. නැත්නම් ඔයාලා හුඟක් කාලයක් නිදාගනීවි.”
They had not gone far when shimmering figures appeared beside the path, holding out golden plates piled with sweets. “Stop and eat!” they called.
ඔවුන් වැඩි දුරක් යන්න කලින් දිලිසෙන රූප මාවත අසල පෙනී රසකැවිලි පිරි රන් තැටි දිගු කළා. “නැවතිලා කන්න!” ඔවුන් කීවා.
One companion couldn’t resist. He sat down, ate a sweet, and soon fell fast asleep with a smile on his face.
එක් සහචරයෙකුට ඔරොත්තු දෙන්න බැරි වුණා. ඔහු වාඩි වී රසකැවිල්ලක් කෑවා. ඉක්මනින්ම මුහුණේ සිනහවක් ඇතිව ගැඹුරු නින්දකට වැටුණා.
Further on, there was beautiful music and graceful dancing. Another companion stopped to watch, and he too was soon asleep. Then came soft silk cushions and flowers, and more companions sat down to rest.
තවත් ඉදිරියෙන් ලස්සන සංගීතයක් සහ ලාලිත්‍යමය නැටුම් තිබුණා. තවත් සහචරයෙක් බලන්න නැවතුණා. ඔහුත් ඉක්මනින් නින්දට ගියා. ඊළඟට මෘදු සේද කොට්ට සහ මල් ආවා. තවත් සහචරයෝ විවේක ගන්න වාඩි වුණා.
Soon the prince was walking alone. Lights swirled around him and sweet voices called his name. But he kept his eyes on the path ahead, one step at a time.
ඉක්මනින්ම කුමරු තනිවම ඇවිද ගියා. එළි ඔහු වටා කැරකුණා, මිහිරි හඬවල් ඔහුගේ නම කීවා. ඒත් ඔහු ඉදිරි මාවත දෙස ඇස් තබාගෙන එක පියවරක් බැගින් ගියා.
“I know where I am going,” he told himself. “Nothing will turn me from my path.”
“මම යන්නේ කොහෙද කියලා මම දන්නවා,” ඔහු තමාටම කියා ගත්තා. “කිසිම දෙයකට මාව මගේ මාවතෙන් හරවන්න බැහැ.”
At last he stepped out of the forest into the golden sunrise. Behind him, the magical lights faded away like morning mist.
අන්තිමේදී ඔහු වනයෙන් එළියට රන්වන් හිරු උදාවට පා තැබුවා. ඔහු පිටුපස මායාකාරී එළි උදෑසන මීදුම වගේ නොපෙනී ගියා.
The people of the city welcomed the steady prince, and in time he became a wise and good king. And his companions? They woke up at last, rubbed their eyes, and followed his footsteps home.
නගරයේ මිනිස්සු ස්ථිර කුමරුව පිළිගත්තා. කලක් යද්දී ඔහු නුවණැති, යහපත් රජෙක් වුණා. ඔහුගේ සහචරයෝ? ඔවුන් අන්තිමේදී අවදි වී ඇස් පිසදා, ඔහුගේ පා සටහන් අනුව ගෙදර ආවා.
Who was who?
In the story, the steady prince was the Bodhisatta, the Buddha in one of his past lives. In the original tale, the companions who stopped did not survive; here they simply fall asleep.
The lesson
When we know what matters, we can keep going even when there are lots of distractions. Focus helps us reach our goals.
Let's talk
- What did the hermit warn them about?
- How did the prince stay on the path?
- What distracts you most? How can you stay focused?
කවුද කවුරුන් වූයේ?
කතාවේ ස්ථිර කුමරු බෝසතාණන් වහන්සේ, එනම් පෙර ආත්මයක බුදුරජාණන් වහන්සේයි. මුල් කතාවේ නැවතුණු සහචරයෝ දිවි ගලවා ගත්තේ නැහැ. මෙහි ඔවුන් නින්දට යනවා පමණයි.
පාඩම
වැදගත් දේ මොකක්ද කියා අප දන්නා විට, බාධා බොහෝ තිබුණත් අපට දිගටම යා හැකියි. එකඟ සිත අපේ ඉලක්ක කරා යන්න උදව් කරනවා.
අපි කතා කරමු
- තවුසා ඔවුන්ට අවවාද කළේ මොනවා ගැනද?
- කුමරු මාවතේ රැඳී සිටියේ කොහොමද?
- ඔබව වැඩියෙන්ම බාධා කරන්නේ මොකක්ද? ඔබට එකඟ සිතින් සිටිය හැක්කේ කොහොමද?
Retold for children by Fablewings from the Telapatta Jātaka (Jātaka No. 96; English translation ed. E. B. Cowell, vol. I, 1895, public domain) and the Sinhala Pansiya Panas Jātaka tradition. Illustrations made with AI assistance for Fablewings.