Four Princes and the Strange Tree

Long ago, the King of Benares had four sons. One day they heard about a wonderful tree called the kiṃsuka. “We want to see it!” they said to the royal charioteer.

බොහෝ කලකට පෙර බරණැස් රජුට පුතුන් සිව්දෙනෙක් සිටියා. දවසක් ඔවුන්ට කිංසුක නම් අපූරු ගසක් ගැන ආරංචි වුණා. “අපට ඒක බලන්න ඕනෑ!” ඔවුන් රාජකීය රථාචාර්යයාට කීවා.

The charioteer was busy, so he took them one at a time. First he took the eldest prince, in the dry season. The tree stood bare and dark, like a burnt stump.

රථාචාර්යයා කාර්යබහුල නිසා ඔහු ඔවුන්ව එක් කෙනා බැගින් එක්කන් ගියා. මුලින්ම ඔහු වැඩිමල් කුමාරයාව වියළි කාලයේ එක්කන් ගියා. ගස හිස්ව, කළු පැහැයෙන්, පිළිස්සුණු කඳක් වගේ තිබුණා.

Later he took the second prince. By then the tree was covered in fresh green leaves.

පසුව ඔහු දෙවෙනි කුමාරයාව එක්කන් ගියා. ඒ වන විට ගස අලුත් කොළ පැහැ කොළවලින් වැසී තිබුණා.

Then he took the third prince. Now the tree was blazing with bright red flowers, like flames.

ඉන්පසු ඔහු තුන්වෙනි කුමාරයාව එක්කන් ගියා. දැන් ගස ගිනිදැල් වගේ දීප්තිමත් රතු මල්වලින් දිලිසුණා.

Last of all, he took the youngest prince. By now the tree was hung with long, dangling seed pods.

අන්තිමට ඔහු බාලම කුමාරයාව එක්කන් ගියා. ඒ වන විට ගසේ දිගු, එල්ලෙන බීජ කරල් තිබුණා.

Back at the palace, the princes began to argue.

මාලිගාවට ආපසු ආ කුමාරවරු වාද කරන්න පටන් ගත්තා.

“It looks like a burnt stump!” said the eldest. “No, it’s all green leaves!” said the second. “It’s covered in red flowers!” said the third. “It’s full of seed pods!” said the youngest.

“ඒක පිළිස්සුණු කඳක් වගේ!” වැඩිමලා කීවා. “නැහැ, ඒක පුරා කොළ!” දෙවැන්නා කීවා. “ඒක රතු මල්වලින් වැහිලා!” තුන්වැන්නා කීවා. “ඒක බීජ කරල්වලින් පිරිලා!” බාලයා කීවා.

The king laughed kindly. “You are all right,” he said, “and you are all wrong! You each saw the same tree, but at a different time of year. Nobody asked the charioteer, ‘What is it like at other times?’”

රජු කාරුණිකව සිනාසුණා. “ඔයාලා හැමෝම හරි,” ඔහු කීවා, “ඒ වගේම ඔයාලා හැමෝම වැරදියි! ඔයාලා හැමෝම දැක්කේ එකම ගස, ඒත් අවුරුද්දේ වෙනස් කාලවල. ‘වෙනත් කාලවලදී ඒක කොහොමද?’ කියලා කවුරුත් රථාචාර්යයාගෙන් ඇහුවේ නැහැ.”

The princes laughed too. Together with their father, they sat under the kiṃsuka tree and agreed: before arguing, it is wise to ask, listen and see the whole picture.

කුමාරවරුත් සිනාසුණා. තම පියා සමඟ ඔවුන් කිංසුක ගස යට වාඩි වී එකඟ වුණා: වාද කරන්න කලින් අහලා, සවන් දීලා, සම්පූර්ණ චිත්‍රය දැකීම නුවණයි.