Sujata and the Old Ox

Long ago, in a quiet village, there lived a farmer, his old father and his clever son, Sujata. They worked in the fields together and laughed together on the verandah in the evenings.

බොහෝ කලකට පෙර, නිස්කලංක ගමක ගොවියෙක්, ඔහුගේ මහලු පියා සහ ඔහුගේ නුවණැති පුතා සුජාත ජීවත් වුණා. ඔවුන් එකට කෙතේ වැඩ කළා. සවස් වරුවේ ඉස්තෝප්පුවේ එකට සිනාසුණා.

One day, Sujata’s grandfather grew very old and died. His father was filled with sorrow.

දවසක් සුජාතගේ සීයා ගොඩක් වයසට ගිහින් මිය ගියා. ඔහුගේ පියාගේ සිත දුකින් පිරුණා.

He made a little mound of earth in the garden in grandfather’s memory and sat beside it every day, covered in flowers. He would not eat, and he would not work.

සීයා සිහි කරමින් ඔහු වත්තේ පුංචි පස් ගොඩැල්ලක් සාදා, මල්වලින් වසා හැමදාම එය ළඟ වාඩි වුණා. ඔහු කෑවේ නැහැ, වැඩ කළේත් නැහැ.

Sujata loved his father and wanted to help him. “How can I help him see clearly again?” he wondered.

සුජාත තම පියාට ආදරය කළා, ඔහුට උදව් කරන්න කැමති වුණා. “ඔහුට නැවත පැහැදිලිව දකින්න මම උදව් කරන්නේ කොහොමද?” ඔහු කල්පනා කළා.

Then he saw their old ox lying still in the green grass. It had died peacefully in the night. Sujata had an idea.

එවිට තණකොළ මත නිසලව වැතිර සිටි ඔවුන්ගේ මහලු ගොනා ඔහුට පෙනුණා. එය රාත්‍රියේ සාමකාමීව මිය ගොස් තිබුණා. සුජාතට අදහසක් ආවා.

He brought a bundle of fresh grass and a bowl of water, and put them beside the ox’s head.

ඔහු අලුත් තණකොළ මිටියක් සහ වතුර බඳුනක් ගෙනැවිත් ගොනාගේ හිස අසල තැබුවා.

“Eat, old friend,” he said. “Drink.” And he sat there, waiting patiently.

“කන්න, මගේ පරණ යාළුවා,” ඔහු කීවා. “බොන්න.” ඔහු ඉවසීමෙන් බලාගෙන එතැන වාඩි වී සිටියා.

People passing by stopped and stared. “Look at Sujata!” they whispered. “He is offering grass to an ox that cannot eat. The poor boy has lost his wits!”

පාරේ ගිය මිනිස්සු නැවතී බලා සිටියා. “සුජාත දිහා බලන්න!” ඔවුන් මිමිණුවා. “කන්න බැරි ගොනෙකුට තණකොළ දෙනවා. අහිංසක කොල්ලාට සිහිය නැති වෙලා!”

So they ran to tell his father.

ඉතින් ඔවුන් ඔහුගේ පියාට කියන්න දුවගෙන ගියා.

For the first time in many days, his father stood up. Worried about his son, he hurried across the field.

දවස් ගණනාවකට පසු පළමු වතාවට පියා නැගිට්ටා. පුතා ගැන කනස්සල්ලෙන් ඔහු කෙත හරහා ඉක්මනින් ගියා.

“Sujata, my son!” he said. “What are you doing? An ox that has died can never eat or drink again.”

“සුජාත, මගේ පුතේ!” ඔහු කීවා. “ඔයා මොනවද කරන්නේ? මිය ගිය ගොනෙකුට ආයෙත් කවදාවත් කන්නවත් බොන්නවත් බැහැ.”

Sujata looked up gently. “Father, the ox’s head, its legs and its tail are still here. Even so, you say it cannot eat.

සුජාත මෘදුව ඉහළ බැලුවා. “තාත්තේ, ගොනාගේ හිස, කකුල් සහ වලිගය තවමත් මෙතැන තියෙනවා. එහෙම වුණත් ඔබ කියනවා එයට කන්න බැහැ කියලා.

Grandfather is not here at all. Yet you sit by his mound every day, weeping and calling to him. Which of us is wiser?”

සීයා කොහෙත්ම මෙතැන නැහැ. ඒත් ඔබ හැමදාම එයාගේ ගොඩැල්ල ළඟ ඉඳගෙන අඬමින් එයාට කතා කරනවා. අපි දෙන්නාගෙන් වඩා නුවණැත්තා කවුද?”

His father was quiet for a long time. Then he understood.

පියා බොහෝ වේලාවක් නිහඬව සිටියා. එවිට ඔහුට තේරුණා.

“My wise son,” he said, and hugged Sujata tightly. “You have shown me that everything that lives must one day pass away.”

“මගේ නුවණැති පුතේ,” ඔහු කියා සුජාතව තදින් බදාගත්තා. “ජීවත් වන හැම දෙයක්ම දවසක පහව යන බව ඔයා මට පෙන්නුවා.”

From then on, father and son worked in the fields together again, remembering grandfather with love and gratitude, and their hearts slowly grew peaceful.

එතැන් පටන් පියා සහ පුතා නැවත එකට කෙතේ වැඩ කළා. ආදරයෙන් සහ කෘතඥතාවෙන් සීයා සිහි කළා. ඔවුන්ගේ හදවත් ටිකෙන් ටික සාමකාමී වුණා.