The Sun-Worshipping Monkey
ඉරට වඳින වඳුරා
Ādiccupaṭṭhāna Jātaka (No. 175) · ආදිච්චුපට්ඨාන ජාතකය (අංක 175)
Long ago, a wise teacher and his hermits came down from the mountains to stay in leaf huts near a village during the rainy season.
බොහෝ කලකට පෙර, නුවණැති ගුරුවරයෙකුත් ඔහුගේ තවුසනුත් වැසි කාලයේ ගමක් අසල කොළ පැල්පත්වල ඉන්න කඳුවලින් පහළට ආවා.
Whenever the hermits went out, a cheeky monkey crept into their huts. He knocked over the water jugs, scattered their things and made a terrible mess!
තවුසෝ එළියට ගිය හැම වෙලාවකම දඟකාර වඳුරෙක් ඔවුන්ගේ පැල්පත්වලට රිංගුවා. ඔහු වතුර කළ පෙරළලා, ඔවුන්ගේ බඩු විසුරුවලා, භයානක අවුලක් කළා!
When the rains ended, the villagers said, “Tomorrow we will hold a farewell feast for you!” Up in a tree, the monkey heard and licked his lips.
වැසි ඉවර වුණාම ගම්මු කීවා, “හෙට අපි ඔබට සමුගැනීමේ දානයක් දෙනවා!” ගසක ඉහළ හිටපු වඳුරාට ඒක ඇහිලා කට ලෙවකෑවා.
Next morning, the monkey stood very still near the hermits, with his paws together, facing the rising sun, as if he were praying like a holy hermit.
පහුවදා උදේ, වඳුරා තවුසන් ළඟ, දෙපා එකට තියාගෙන, උදාවන ඉර දෙසට හැරී, හරියට ශුද්ධ තවුසෙක් වගේ යාච්ඤා කරනවා වගේ නිසොල්මනේ හිටගත්තා.
The villagers were amazed. “Look how holy that monkey is!” they said. “Let’s give him some of the feast too!”
ගම්මු පුදුම වුණා. “බලන්න ඒ වඳුරා කොච්චර ශුද්ධද!” ඔවුන් කීවා. “අපි එයාටත් දානයෙන් ටිකක් දෙමු!”
But the wise teacher shook his head kindly. “You don’t really know this monkey,” he said. “He is the one who broke our water jugs and messed up our huts. Standing nicely is not the same as being good.”
ඒත් නුවණැති ගුරුවරයා කාරුණිකව හිස සැලුවා. “ඔයාලා මේ වඳුරාව ඇත්තටම දන්නේ නැහැ,” ඔහු කීවා. “අපේ වතුර කළ බින්දේ, අපේ පැල්පත් අවුල් කළේ එයා. ලස්සනට හිටගැනීම හොඳ වීමට සමාන නෙවෙයි.”
The monkey’s ears drooped. Everyone was looking at him, and he felt very embarrassed.
වඳුරාගේ කන් පහත් වුණා. හැමෝම ඔහු දිහා බලාගෙන හිටියා. ඔහුට හරිම ලැජ්ජා හිතුණා.
So the monkey said sorry in his own way. He helped the hermits fix and refill their water jugs, and this time, everyone smiled at him for real.
ඉතින් වඳුරා තමන්ගේම විදිහට සමාව ඉල්ලුවා. ඔහු තවුසන්ට වතුර කළ හදලා ආයෙත් පුරවන්න උදව් කළා. මේ පාර හැමෝම ඇත්තටම ඔහු දිහා බලා සිනාසුණා.
Who was who?
In the story, the wise teacher was the Bodhisatta, the Buddha in one of his past lives. In the original story the villagers chase the monkey away with sticks and clods of earth; here he says sorry and helps instead.
The lesson
Pretending to be good to get something is not the same as being good. What we do when no one is watching shows who we really are.
Let's talk
- What did the monkey do in the hermits' huts?
- Why did he pretend to pray to the sun?
- How did the monkey make things right in the end?
කවුද කවුරුන් වූයේ?
කතාවේ නුවණැති ගුරුවරයා බෝසතාණන් වහන්සේ, එනම් පෙර ආත්මයක බුදුරජාණන් වහන්සේයි. මුල් කතාවේ ගම්මු පොලුවලින් සහ පස් කැටවලින් වඳුරාව එළවනවා. මෙහි ඔහු සමාව ඉල්ලලා උදව් කරනවා.
පාඩම
යමක් ලබාගන්න හොඳ කෙනෙක් ලෙස රඟපෑම හොඳ වීමට සමාන නොවෙයි. කවුරුවත් බලාගෙන නැති වෙලාවට අප කරන දේ අප ඇත්තටම කවුද කියලා පෙන්නනවා.
අපි කතා කරමු
- වඳුරා තවුසන්ගේ පැල්පත්වල කළේ මොකක්ද?
- ඔහු ඉරට යාච්ඤා කරනවා වගේ රඟපෑවේ ඇයි?
- අන්තිමේදී වඳුරා දේවල් හරි ගැස්සුවේ කොහොමද?
Retold for children by Fablewings from the Ādiccupaṭṭhāna Jātaka (Jātaka No. 175; English translation ed. E. B. Cowell, vol. II, 1895, public domain) and the Sinhala Pansiya Panas Jātaka tradition. Illustrations made with AI assistance for Fablewings.