The Talkative Tortoise

In a sparkling Himalayan lake lived a tortoise who loved to talk. He talked in the morning. He talked at night. He talked so much that the fish hid when they saw him coming.

දිලිසෙන හිමාලයේ විලක කතා කරන්න හරිම ආස ඉබ්බෙක් ජීවත් වුණා. ඔහු උදේට කතා කළා. රෑට කතා කළා. ඔහු කොච්චර කතා කළාද කියනවා නම්, ඔහු එනවා දුටු ගමන් මාළුවෝ හැංගුණා.

But two wild geese were his friends, and they listened to him kindly.

නමුත් වල් පාත්තයින් දෙදෙනෙක් ඔහුගේ යාළුවෝ. ඔවුන් කරුණාවෙන් ඔහුට ඇහුම්කන් දුන්නා.

One summer the lake began to dry up. “Come with us,” said the geese. “We live in a golden cave on Mount Cittakūṭa, by a cool, deep lake.”

එක ගිම්හානයක විල සිඳී යන්න පටන් ගත්තා. “අප එක්ක එන්න,” පාත්තයෝ කීවා. “අපි ජීවත් වෙන්නේ චිත්තකූට පර්වතයේ රන් ගුහාවක, සිසිල් ගැඹුරු විලක් අසල.”

“But I can’t fly!” cried the tortoise.

“ඒත් මට පියාඹන්න බැහැනේ!” ඉබ්බා කෑ ගැහුවා.

The geese found a strong stick. “Bite the middle and hold on tight,” they said. “We will each take one end and carry you.

පාත්තයෝ ශක්තිමත් කෝටුවක් සොයාගත්තා. “මැද හපාගෙන තදින් අල්ලගන්න,” ඔවුන් කීවා. “අපි එක එක කෙළවර අරගෙන ඔබව රැගෙන යනවා.

But remember: you must not open your mouth. Not once. Not for anything.”

ඒත් මතක තියාගන්න: ඔබ කට අරින්න එපා. එක පාරක්වත්. කිසිම දෙයක් වෙනුවෙන්.”

“I promise!” said the tortoise.

“මම පොරොන්දු වෙනවා!” ඉබ්බා කීවා.

Up, up they flew, over forests and rivers and green hills. The tortoise held the stick tight and looked down at the world, amazed.

ඔවුන් ඉහළට, ඉහළට පියාඹා ගියා, වනාන්තර, ගංගා, කොළ කඳු උඩින්. ඉබ්බා කෝටුව තදින් අල්ලගෙන පුදුමයෙන් ලෝකය දිහා බැලුවා.

It was the most wonderful thing that had ever happened to him, and he had so much to say about it!

ඒ ඔහුට කවදාවත් සිදු වූ අපූරුම දෙයයි. ඒ ගැන කියන්න ඔහුට කොච්චර දේවල් තිබුණාද!

They flew over the king’s palace in Benares. Down in the courtyard, the village children looked up and pointed.

ඔවුන් බරණැස රජ මාලිගාව උඩින් පියාඹා ගියා. පහළ මිදුලේ සිටි ගමේ ළමයි උඩ බලා ඇඟිල්ල දිගු කළා.

“Look! Look!” they laughed. “Two geese are carrying a tortoise on a stick!”

“බලන්න! බලන්න!” ඔවුන් සිනාසුණා. “පාත්තයෝ දෙන්නෙක් කෝටුවක ඉබ්බෙක්ව ගෙනියනවා!”

The tortoise was cross. He wanted to shout, “My friends can carry me if they like! What business is it of yours, you naughty children?”

ඉබ්බාට තරහ ගියා. ඔහුට කෑ ගහලා කියන්න ඕනෑ වුණා: “මගේ යාළුවන්ට කැමති නම් මාව ගෙනියන්න පුළුවන්! ඒකෙන් ඔයාලට මොකද, නරක ළමයිනේ?”

So he opened his mouth to say it…

ඉතින් ඒක කියන්න ඔහු කට ඇරියා…

…and down he fell, down, down, down, all the way into the palace courtyard.

…ඔහු පහළට වැටුණා, පහළට, පහළට, මාලිගා මිදුල දක්වාම.

And there he lay, and he never said another word.

ඔහු එහි වැටී සිටියා. ඉන්පසු ඔහු කවදාවත් තවත් වචනයක් කීවේ නැහැ.

The King of Benares came out to see. He too was a great talker, and his wise minister stood beside him.

බරණැස් රජු බලන්න එළියට ආවා. ඔහුත් හරිම කතාකාරයෙක්. ඔහුගේ නුවණැති ඇමතියා ඔහු අසල සිටියා.

“This tortoise could not keep his mouth closed,” the minister said gently. “Speak when it is time to speak, Your Majesty, and be silent when it is time to be silent.” And from that day, the king learned to talk less and listen more.

“මේ ඉබ්බාට කට වහගෙන ඉන්න බැරි වුණා,” ඇමතියා මෘදුව කීවා. “කතා කළ යුතු වෙලාවේ කතා කරන්න, මහරජතුමනි, නිහඬ විය යුතු වෙලාවේ නිහඬ වෙන්න.” එදා සිට රජු අඩුවෙන් කතා කරලා වැඩියෙන් ඇහුම්කන් දෙන්න ඉගෙන ගත්තා.