The Monkey Who Forgot to Say Thank You

Long ago, on a hot, dusty day, a kind traveller came to an old stone well under a shady tree.

බොහෝ කලකට පෙර, උණුසුම් දූවිලි සහිත දවසක, කාරුණික මගියෙක් සෙවණැති ගසක් යට පැරණි ගල් ළිඳකට ආවා.

He drew up a bucket of cool water and drank. Up in the branches, a thirsty monkey watched with his tongue hanging out.

ඔහු සිසිල් වතුර බාල්දියක් ඇද බීවා. අතු අතර සිට පිපාසිත වඳුරෙක් දිව එළියට දමාගෙන බලා සිටියා.

The traveller smiled. He filled the stone trough with water. “Come and drink, little friend,” he said.

මගියා සිනාසුණා. ඔහු ගල් ඔරුව වතුරෙන් පිරෙව්වා. “එන්න බොන්න, පුංචි මිත්‍රයා,” ඔහු කීවා.

The monkey drank and drank until he was full.

වඳුරා බඩ පිරෙනකම් බීවා.

Then the traveller lay down to rest in the shade. But instead of saying thank you, the monkey climbed above him and pulled a rude, cheeky face!

ඉන්පසු මගියා සෙවණේ විවේක ගත්තා. ඒත් ස්තූති කරනවා වෙනුවට වඳුරා ඔහුට ඉහළින් නැගලා අශෝභන, උඩඟු මූණක් හැදුවා!

The traveller looked up, surprised. “I gave you water when you were thirsty,” he said softly. “Is this how you thank me?”

මගියා පුදුමයෙන් ඉහළ බැලුවා. “ඔයාට පිපාසය තිබුණු වෙලාවේ මම වතුර දුන්නා,” ඔහු මෘදුව කීවා. “ඔයා මට ස්තූති කරන්නේ මෙහෙමද?”

The monkey just made another face. The traveller did not get angry. “Some people forget kindness quickly,” he said. “But I will keep on being kind.”

වඳුරා තවත් මූණක් හැදුවා විතරයි. මගියා කේන්ති ගත්තේ නැහැ. “සමහරු කරුණාව ඉක්මනට අමතක කරනවා,” ඔහු කීවා. “ඒත් මම දිගටම කාරුණික වෙනවා.”

He picked up his water pot and walked on down the road, calm and peaceful.

ඔහු තම වතුර කළය අරගෙන සන්සුන්ව, සාමයෙන් පාර දිගේ ඉදිරියට ගියා.

The monkey sat alone by the well. Somehow, the face-pulling didn’t feel funny any more. “Maybe,” he thought, “I should have said thank you.”

වඳුරා ළිඳ ළඟ තනිවම වාඩි වුණා. කොහොම හරි, මූණ හැදීම තවදුරටත් විහිළුවක් වගේ දැනුණේ නැහැ. “සමහර විට,” ඔහු සිතුවා, “මම ස්තූති කරන්න තිබුණා.”