The Quail Who Grew Thin

A bird-catcher once caught many quails in his net. He took them home and put them all in a big cage.

කුරුළු අල්ලන්නෙක් වරක් තම දැලට බොහෝ වටුවන් අල්ලා ගත්තා. ඔහු ඔවුන්ව ගෙදර ගෙනවිත් ලොකු කූඩුවකට දැම්මා.

Every day he gave them lots of food, so that they would grow plump and he could sell them at the market.

ඔවුන් තරබාරු වී වෙළඳපොළේ විකුණන්න පුළුවන් වෙන්න, හැමදාම ඔහු ඔවුන්ට ගොඩක් කෑම දුන්නා.

The other quails gobbled up the food and grew fatter and fatter. But one quail was wise.

අනිත් වටුවන් කෑම ගිලගෙන තර වෙමින් තර වුණා. නමුත් එක වටුවෙක් නුවණැතියි.

“If I eat all this, I will be sold,” he thought. “If I eat only a little, I will stay thin, and he will not want to sell me.”

“මම මේ ඔක්කොම කෑවොත් මාව විකුණයි,” ඔහු හිතුවා. “මම ටිකක් විතරක් කෑවොත් මම කෙට්ටුව ඉන්නවා. එතකොට එයාට මාව විකුණන්න ඕනෑ වෙන්නේ නැහැ.”

So every day he ate just a few grains and drank a little water, and no more.

ඉතින් හැමදාම ඔහු ඇට කිහිපයක් කා, ටිකක් වතුර බිව්වා. ඊට වඩා නැහැ.

It was not easy. But he was patient, and he kept to his plan.

ඒක ලේසි වුණේ නැහැ. නමුත් ඔහු ඉවසීමෙන් තම සැලැස්මට අනුව සිටියා.

Soon he was so thin and light that he looked like a bundle of feathers.

ඉක්මනින්ම ඔහු පිහාටු මිටියක් වගේ පේන තරමට කෙට්ටු, සැහැල්ලු වුණා.

One morning the bird-catcher looked into the cage. “What’s wrong with this one?” he wondered. “He’s nothing but skin and feathers!”

එක උදෑසනක කුරුළු අල්ලන්නා කූඩුව ඇතුළට බැලුවා. “මූට මොකද වෙලා තියෙන්නේ?” ඔහු කල්පනා කළා. “මූ සමයි පිහාටුයි විතරයි!”

He opened the door, took the little quail out and held him in his open hand to look at him more closely.

ඔහු දොර ඇර, පුංචි වටුවා එළියට ගෙන, හොඳින් බලන්න ඔහුව විවෘත අත්ලේ තියාගත්තා.

The quail stayed very still. He was waiting for just the right moment.

වටුවා ඉතා නිශ්චලව සිටියා. ඔහු හරියටම හරි මොහොත එනතුරු බලා සිටියා.

The moment the man looked away, the light little quail spread his wings and flew straight up out of his hand!

මිනිසා අනිත් පැත්ත බැලූ සැණින් සැහැල්ලු පුංචි වටුවා පියාපත් විහිදා ඔහුගේ අතින් කෙළින්ම උඩට පියාඹා ගියා!

He flew over the roof and over the trees, light as a leaf on the wind.

සුළඟේ කොළයක් වගේ සැහැල්ලුවෙන් ඔහු වහලය උඩින්, ගස් උඩින් පියාඹා ගියා.

He flew all the way back to the forest, where his old friends were living freely in the grass.

ඔහු තම පැරණි මිතුරන් තණකොළ අතර නිදහසේ ජීවත් වූ වනයට ආපසු පියාඹා ගියා.

“How did you escape?” they asked in amazement.

“ඔයා බේරුණේ කොහොමද?” ඔවුන් විස්මයෙන් ඇසුවා.

“I didn’t take what was offered just because it was there,” said the quail. “I thought carefully, I was patient, and I waited for the right moment.”

“තිබුණු නිසාම දුන් දේ මම ගත්තේ නැහැ,” වටුවා කීවා. “මම හොඳින් හිතුවා, ඉවසීමෙන් හිටියා, හරි මොහොත එනකම් බලා හිටියා.”

And he lived happily and freely ever after.

ඉන්පසු ඔහු සදහටම සතුටින්, නිදහසේ ජීවත් වුණා.