The Prince and the Water Spirit

Long ago, the King of Benares had two sons, Prince Mahiṁsāsa and Prince Canda. Later, his new queen gave birth to a third son, Prince Sūriya.

බොහෝ කලකට පෙර බරණැස් රජුට මහිංසාස සහ චන්ද නම් පුතුන් දෙදෙනෙක් හිටියා. පසුව ඔහුගේ අලුත් බිසව සූරිය නම් තුන්වන පුතෙකු බිහි කළා.

The queen wanted her own son to be king one day, so the king sadly sent the two older princes away to keep them safe.

තම පුතා කවදාහරි රජ වෙනවාට බිසව කැමති වුණා. ඒ නිසා රජු දුකින් වැඩිමහල් කුමාරවරුන් දෙදෙනා ආරක්ෂාව සඳහා පිටත් කර යැව්වා.

But little Sūriya loved his big brothers. “I will come with you!” he said, and the three princes walked together into the Himalayan forest.

නමුත් පුංචි සූරියට තම අයියලා හරිම ආදරෙයි. “මමත් එනවා!” ඔහු කීවා. කුමාරවරු තිදෙනා එකට හිමාල වනයට ඇවිද ගියා.

One hot day, they rested by a lake.

එක උණුසුම් දවසක ඔවුන් විලක් අසල විවේක ගත්තා.

“Sūriya, please fetch us some water,” said Mahiṁsāsa. Sūriya went down to the lake, but he did not come back.

“සූරිය, අපට ටිකක් වතුර ගෙනෙන්න,” මහිංසාස කීවා. සූරිය විලට බැස්සා, නමුත් ආපසු ආවේ නැහැ.

Canda went to look for him, and he did not come back either. A water spirit lived in that lake, and he had caught them both!

චන්ද ඔහුව හොයන්න ගියා. ඔහුත් ආපසු ආවේ නැහැ. ඒ විලේ ජල යක්ෂයෙක් ජීවත් වුණා. ඔහු දෙදෙනාවම අල්ලාගෙන!

The water spirit had been given a strange rule: he could keep anyone who went into his lake, unless they knew the answer to one question.

ජල යක්ෂයාට අමුතු නීතියක් දී තිබුණා: තම විලට බසින ඕනෑම කෙනෙකු තබාගත හැකියි, එක ප්‍රශ්නයකට පිළිතුර දන්නේ නැත්නම්.

“What is truly divine?” he would ask. Neither young prince had known the answer.

“සැබවින්ම දිව්‍යමය දේ කුමක්ද?” ඔහු අහනවා. කුමාරවරු දෙදෙනාගෙන් කිසිවෙකු පිළිතුර දැන සිටියේ නැහැ.

Mahiṁsāsa went to the lake himself. He saw footprints going into the water but none coming out, so he waited on the bank.

මහිංසාස තමාම විලට ගියා. වතුරට යන පිය සටහන් තිබුණත් එළියට එන ඒවා නැති බව දැක ඔහු ඉවුරේ බලා සිටියා.

The water spirit rose up. “Wise prince,” he said, “tell me: what is truly divine?”

ජල යක්ෂයා මතු වුණා. “නුවණැති කුමාරය,” ඔහු කීවා, “මට කියන්න: සැබවින්ම දිව්‍යමය දේ කුමක්ද?”

“Being ashamed to do wrong, and being afraid to do wrong,” said the prince. “Those who have these two good qualities are truly divine.”

“වැරදි කරන්න ලැජ්ජා වීමත්, වැරදි කරන්න බය වීමත්,” කුමාරයා කීවා. “මේ යහපත් ගුණ දෙක ඇති අය සැබවින්ම දිව්‍යමයයි.”

The water spirit was delighted. “That is right! I will give you back one brother. Which one?”

ජල යක්ෂයා සතුටු වුණා. “ඒක හරි! මම ඔබට එක සහෝදරයෙක් ආපසු දෙන්නම්. කාවද?”

“Give me Sūriya, the youngest,” said Mahiṁsāsa. “He gave up a palace to come with us. I could never go home without him.”

“බාලම සූරියව මට දෙන්න,” මහිංසාස කීවා. “ඔහු අපත් එක්ක එන්න මාලිගාවක් අත්හැරියා. ඔහු නැතිව මට කවදාවත් ගෙදර යන්න බැහැ.”

The water spirit was amazed by such goodness. “You are truly wise and kind,” he said, and he gave back both brothers.

එවැනි යහපතක් දැක ජල යක්ෂයා විස්මයට පත් වුණා. “ඔබ සැබවින්ම නුවණැති, කාරුණික කෙනෙක්,” ඔහු කීවා. ඔහු සහෝදරයන් දෙදෙනාවම ආපසු දුන්නා.

Mahiṁsāsa taught the water spirit to be gentle and good, and the spirit promised never to trap anyone again.

මහිංසාස ජල යක්ෂයාට මෘදු, යහපත් වෙන්න කියා දුන්නා. ආයෙත් කවදාවත් කිසිවෙකු අල්ලා නොගන්නා බවට යක්ෂයා පොරොන්දු වුණා.

In time, the three brothers returned home together, and Mahiṁsāsa became a wise and fair king, with his brothers always beside him.

කාලයාගේ ඇවෑමෙන් සහෝදරයන් තිදෙනා එකට ගෙදර ආවා. මහිංසාස නුවණැති, සාධාරණ රජෙක් වුණා. ඔහුගේ සහෝදරයෝ හැමදාම ඔහු අසල සිටියා.