The Torch on the Path

Long ago, a family of hermits lived high in the mountains: an old father, his grown-up son and a little boy. Each rainy season they came down to the villages, and when the rains ended they walked home again.

බොහෝ කලකට පෙර, තවුස් පවුලක් කඳුකරයේ ඉහළ ජීවත් වුණා: මහලු පියෙක්, ඔහුගේ වැඩිහිටි පුතෙක් සහ පුංචි පිරිමි ළමයෙක්. හැම වැසි කාලයකම ඔවුන් ගම්මානවලට පහළට ආවා. වැසි ඉවර වුණාම ආයෙත් ගෙදර ඇවිද ගියා.

On the last day of the journey, the older brother walked ahead to get their leaf huts ready. “I’ll see you there!” he called.

ගමනේ අන්තිම දවසේ, වැඩිමල් සහෝදරයා කොළ පැල්පත් සූදානම් කරන්න ඉස්සරහට ගියා. “මම ඔයාලාව එහෙදී හම්බ වෙන්නම්!” ඔහු කෑගැසුවා.

The old father walked very slowly. The little boy grew impatient and pushed him from behind. “Hurry up, Father! Hurry up!”

මහලු පියා හරිම හෙමින් ඇවිද්දා. පුංචි කොල්ලා නොඉවසිලිමත් වී පිටුපසින් ඔහුව තල්ලු කළා. “ඉක්මන් කරන්න තාත්තේ! ඉක්මන් කරන්න!”

The father grew cross. “Don’t push me!” he grumbled, and he turned around and walked all the way back to where they had started, just to show he would not be hurried.

පියා තරහ වුණා. “මාව තල්ලු කරන්න එපා!” ඔහු මැසිවිලි කියමින්, ඉක්මන් කරවන්න බැහැ කියලා පෙන්වන්න, හැරිලා පටන් ගත්ත තැනටම ආපහු ඇවිද ගියා.

Evening came, then darkness. The father and the little boy sat tired and hungry on a rock, still far from home.

සවස් වුණා, ඊට පස්සේ අඳුර වැටුණා. පියාත් පුංචි කොල්ලාත් ගෙදරින් තවමත් ඈතදී, මහන්සියෙන්, බඩගින්නේ ගලක් උඩ ඉඳගත්තා.

At the huts, the older brother waited and waited. At last he lit a torch and walked back down the dark path until he found them.

පැල්පත්වලදී, වැඩිමල් සහෝදරයා බලා හිටියා, බලා හිටියා. අන්තිමේදී ඔහු පන්දමක් දල්වාගෙන අඳුරු මාවත දිගේ ආපහු ගිහින් ඔවුන්ව සොයාගත්තා.

When they were safely home, he spoke gently to his father, holding up a little clay pot. “Children are like clay pots, Father. They break easily. Even when they are wrong, we must be patient with them.”

ඔවුන් ආරක්ෂිතව ගෙදර ආවම, ඔහු පුංචි මැටි කළයක් උස්සගෙන තම පියාට මෘදුව කතා කළා. “තාත්තේ, ළමයි මැටි කළ වගේ. ඒ අය ලේසියෙන් බිඳෙනවා. ඒ අය වැරදි වුණත් අපි ඉවසිය යුතුයි.”

The father nodded. The next day, he walked hand in hand with the little boy, patiently, and the little boy learned to be patient too.

පියා හිස සැලුවා. පහුවදා ඔහු ඉවසීමෙන් පුංචි කොල්ලාගේ අතින් අල්ලාගෙන ඇවිද්දා. පුංචි කොල්ලාත් ඉවසීම ඉගෙන ගත්තා.