The Two Chariots in the Sky

Long ago, high above the earth, the spirit of goodness, called Dhamma, rode across the sky in a shining white-and-gold chariot. Wherever he went, people below became kinder and happier.

බොහෝ කලකට පෙර, පොළොවට ඉහළින් ධම්ම නම් යහපතේ දෙවියා දිලිසෙන සුදු-රන්වන් රථයකින් අහස හරහා ගමන් කළා. ඔහු ගිය හැම තැනකම පහළ මිනිස්සු වඩා කාරුණික, සතුටු වුණා.

The spirit of unkindness, called Adhamma, rode a dull grey chariot. Wherever he went, people below grew grumpy and quarrelsome.

අධම්ම නම් අකාරුණිකකමේ දෙවියා අඳුරු අළු පාට රථයකින් ගමන් කළා. ඔහු ගිය හැම තැනකම පහළ මිනිස්සු නොසතුටු වී රණ්ඩු කරන්න පටන් ගත්තා.

One day, the two chariots met head-on, on a narrow path between the clouds. There was only room for one to pass.

දවසක් රථ දෙක වළාකුළු අතර පටු මාවතක මුහුණට මුහුණ හමු වුණා. එකකට පමණක් යන්න ඉඩ තිබුණා.

“Get out of my way!” shouted Adhamma, folding his arms. “I am the strongest. Everyone makes way for me!”

“මගෙන් ඉවත් වෙනවා!” අධම්ම අත් බැඳගෙන කෑ ගැසුවා. “මම තමයි ශක්තිමත්ම. හැමෝම මට ඉඩ දෙනවා!”

Dhamma spoke calmly. “I bring kindness, honesty and peace to the world,” he said. “Good people everywhere make room for goodness. Will you let me pass?”

ධම්ම සන්සුන්ව කතා කළා. “මම ලෝකයට කරුණාව, අවංකකම සහ සාමය ගෙන එනවා,” ඔහු කීවා. “හැම තැනම යහපත් මිනිස්සු යහපතට ඉඩ දෙනවා. ඔයා මට යන්න ඉඩ දෙනවාද?”

Adhamma refused. But as he stamped and shouted, the cloud path under his grey chariot began to crumble. Slowly, his chariot sank down and faded away like mist.

අධම්ම ප්‍රතික්ෂේප කළා. ඒත් ඔහු පය ගසමින් කෑ ගසද්දී ඔහුගේ අළු රථය යට වළාකුළු මාවත කැඩී යන්න පටන් ගත්තා. සෙමින් ඔහුගේ රථය පහළට ගිලී මීදුම වගේ නොපෙනී ගියා.

Dhamma’s shining chariot glided on, and golden light spread across the sky.

ධම්මගේ දිලිසෙන රථය ඉදිරියට ලිස්සා ගියා. රන්වන් එළිය අහස පුරා පැතිරුණා.

Down below, people stopped quarrelling and began to help each other. For in the end, goodness is stronger than unkindness.

පහළ මිනිස්සු රණ්ඩු වීම නවත්වා එකිනෙකාට උදව් කරන්න පටන් ගත්තා. මොකද අන්තිමේදී අකාරුණිකකමට වඩා යහපත ශක්තිමත්.