Prince Vessantara, the Great Giver

In the kingdom of Sivi, in the city of Jetuttara, lived a prince called Vessantara, the son of King Sañjaya. From the time he was a little boy he loved to give.

සිවි රාජ්‍යයේ ජේතුත්තර නුවර සංජය රජුගේ පුත් වෙස්සන්තර නම් කුමාරයෙක් ජීවත් වුණා. පුංචි කාලයේ සිටම ඔහු දන් දෙන්න ආසා කළා.

Whatever anyone needed, food, clothes or gold, Vessantara gave with a happy heart.

කාට හෝ ඕනෑ දෙයක්, කෑම, ඇඳුම් හෝ රත්තරන්, වෙස්සන්තර සතුටු සිතින් දුන්නා.

The kingdom owned a magical white elephant that brought rain wherever it went. One year, the land of Kaliṅga suffered a terrible drought, and its people came to ask for the elephant.

රාජ්‍යයට එය යන තැන වැසි ගෙනෙන මායාකාරී සුදු ඇතෙක් සිටියා. එක අවුරුද්දක කාලිංග දේශයට දරුණු නියඟයක් ආවා. එහි ජනතාව ඇතා ඉල්ලන්න ආවා.

Vessantara gave it to them gladly. But the people of Sivi were angry, and the king had to send Vessantara away to live in the forest.

වෙස්සන්තර සතුටින් එය ඔවුන්ට දුන්නා. නමුත් සිවි ජනතාව කෝප වුණා. රජුට වෙස්සන්තරව වනයේ ජීවත් වෙන්න පිටත් කර හරින්න සිදු වුණා.

His loving wife Maddī would not leave him. “Wherever you go, we will go too,” she said. So Vessantara, Maddī and their two children, Jāli and Kaṇhājinā, travelled to Mount Vaṅka.

ඔහුගේ ආදරණීය බිරිඳ මද්‍රී දේවිය ඔහුව අත්හැරියේ නැහැ. “ඔබ යන තැනට අපිත් එනවා,” ඇය කීවා. ඉතින් වෙස්සන්තර, මද්‍රී සහ ඔවුන්ගේ දරුවන් දෙදෙනා, ජාලිය සහ ක්‍රිෂ්ණජිනා, වංක පර්වතයට ගමන් කළා.

There they lived simply in two leaf huts, happy among the trees and animals.

එහිදී ඔවුන් කොළ පැල් දෙකක සරලව, ගස් සහ සතුන් අතර සතුටින් ජීවත් වුණා.

One day, while Maddī was out gathering fruit, an old man called Jūjaka arrived. “I am old and have no one to help me,” he said. “Please give me your children to be my helpers.”

එක දවසක, මද්‍රී පලතුරු එකතු කරන්න ගිය වෙලාවේ, ජූජක නම් මහලු මිනිසෙක් පැමිණියා. “මම මහලුයි, මට උදව් කරන්න කවුරුත් නැහැ,” ඔහු කීවා. “කරුණාකර ඔබේ දරුවන් මට උදව්කරුවන් ලෙස දෙන්න.”

It was the hardest gift of all. With tears in his eyes, Vessantara agreed, trusting that the children would one day be safe.

ඒ සියල්ලටම වඩා අමාරු දානයයි. කඳුළු පිරුණු ඇස් ඇතිව, දරුවන් කවදා හෝ ආරක්ෂිත වන බව විශ්වාස කරමින් වෙස්සන්තර එකඟ වුණා.

Maddī came home and searched all night for her children. When she learned what had happened, she wept, but she understood her husband’s great heart.

මද්‍රී ගෙදර ඇවිත් මුළු රැයම දරුවන් සෙව්වා. සිදු වූ දේ දැනගත් විට ඇය හැඬුවා, නමුත් තම ස්වාමියාගේ උතුම් හදවත ඇය තේරුම් ගත්තා.

The next morning, the god Sakka came in disguise to test Vessantara again, and asked for Maddī herself. Vessantara gave her, and Sakka, amazed, gave her straight back. “Never give her away again,” he said. “I am Sakka, and your goodness has moved the heavens.”

පසුදා උදේ, ශක්‍ර දෙවියෝ වෙස්සන්තරව නැවත පරීක්ෂා කරන්න වෙස් වළාගෙන ඇවිත් මද්‍රීවම ඉල්ලුවා. වෙස්සන්තර ඇයව දුන්නා. විස්මයට පත් ශක්‍රයා වහාම ඇයව ආපසු දුන්නා. “ආයෙත් කවදාවත් ඇයව දෙන්න එපා,” ඔහු කීවා. “මම ශක්‍රයා. ඔබේ යහපත දිව්‍ය ලෝකය කම්පා කළා.”

Meanwhile, the gods guided old Jūjaka, without his knowing, all the way to the city of Jetuttara. There King Sañjaya saw his own grandchildren and gladly paid Jūjaka a great reward to bring them home.

මේ අතර, දෙවිවරු මහලු ජූජකට නොදැනීම ඔහුව ජේතුත්තර නුවරටම මඟ පෙන්වූවා. එහිදී සංජය රජු තම මුණුබුරු මිණිබිරියන් දැක, ඔවුන්ව ගෙදර ගෙන ඒමට ජූජකට මහා ත්‍යාගයක් සතුටින් ගෙව්වා.

Jāli and Kaṇhājinā were safe in their grandparents’ arms.

ජාලිය සහ ක්‍රිෂ්ණජිනා තම ආච්චි සීයාගේ දෑත් තුළ ආරක්ෂිතව සිටියා.

The king and queen, with the whole army and the people, travelled to Mount Vaṅka to bring Vessantara and Maddī home. When the family saw each other again, they were so happy that they all fainted with joy!

රජු සහ බිසව, මුළු හමුදාව සහ ජනතාව සමඟ, වෙස්සන්තර සහ මද්‍රී ගෙදර ගෙන ඒමට වංක පර්වතයට ගියා. පවුලේ අය නැවත එකිනෙකා දුටු විට, ඔවුන් කොතරම් සතුටු වුණාද කියනවා නම් හැමෝම සතුටින් සිහිසුන් වුණා!

Then a gentle rain fell from the sky, a rain of blessings, and everyone woke refreshed.

ඉන්පසු අහසින් මෘදු වැස්සක්, ආශීර්වාදයේ වැස්සක් වැටුණා. හැමෝම ප්‍රාණවත්ව අවදි වුණා.

Vessantara returned to the city as king, and the people now loved him for his great heart. It is said that a shower of treasures fell from the sky, and he used it to help everyone in need.

වෙස්සන්තර රජු ලෙස නුවරට ආපසු පැමිණියා. ජනතාව දැන් ඔහුගේ උතුම් හදවත නිසා ඔහුට ආදරය කළා. අහසින් සත් රුවන් වැස්සක් වැටුණු බවත්, ඔහු එය අසරණ සියලු දෙනාට උපකාර කිරීමට යොදා ගත් බවත් කියනවා.

He ruled with kindness for the rest of his life, the greatest giver the world had ever known.

ලෝකය දන්නා ශ්‍රේෂ්ඨතම දානපතියා ලෙස ඔහු තම ජීවිත කාලය පුරා කරුණාවෙන් රට පාලනය කළා.