The Virtuous Elephant

In the Himalayan forest lived a magnificent white elephant, as white as a heap of silver, with eyes like jewels. He was king of eighty thousand elephants, but he chose to live quietly alone, keeping his precepts.

හිමාලය වනයේ, රිදී ගොඩක් තරම් සුදු පාට, මැණික් වැනි ඇස් ඇති අපූරු සුදු ඇතෙක් ජීවත් වුණා. ඔහු ඇතුන් අසූදහසක රජු වුණත්, සිල් රකිමින් තනියම නිස්කලංකව ජීවත් වෙන්න තෝරා ගත්තා.

Because he was so good, people called him the Virtuous Elephant.

ඔහු කොතරම් යහපත්ද කියනවා නම්, මිනිස්සු ඔහුට සිල්වත් ඇතා යැයි කීවා.

One day a woodsman from Benares got lost in the forest. He wandered for days, crying in fear.

එක දවසක බරණැස දැව කපන්නෙක් වනයේ මඟ වැරදුණා. ඔහු දින ගණනක් බියෙන් අඬමින් ඇවිද්දා.

The Virtuous Elephant heard him and came gently through the trees. “Don’t be afraid,” he said. “I will help you.”

සිල්වත් ඇතාට ඔහුගේ හඬ ඇහී ගස් අතරින් මෘදුව ආවා. “බය වෙන්න එපා,” ඔහු කීවා. “මම ඔයාට උදව් කරන්නම්.”

The elephant carried the man on his back to his own home, fed him with fruit for several days, and then carried him all the way to the edge of the forest.

ඇතා මිනිසාව තම පිටේ තබාගෙන තමන්ගේ නිවහනට රැගෙන ගොස්, දින කිහිපයක් පලතුරු කන්න දී, ඉන්පසු වනයේ කෙළවර දක්වාම රැගෙන ගියා.

But the man was secretly memorising the way, marking the trees and hills as they went.

නමුත් මිනිසා රහසින් ගස් සහ කඳු සලකුණු කරමින් මාර්ගය මතක තබාගත්තා.

In Benares, the man saw ivory carvers making beautiful things from elephant tusks. “How much would you pay for the tusks of a living elephant?” he asked.

බරණැසේදී ඔහු ඇත් දළවලින් ලස්සන දේවල් හදන ඇත්දළ කැටයම්කරුවන් දැක්කා. “ජීවත්ව සිටින ඇතෙකුගේ දළවලට ඔයාලා කීයක් ගෙවනවද?” ඔහු ඇසුවා.

Then, greedy for money, he took a saw and went back into the forest.

ඉන්පසු මුදල්වලට ලෝභ වී, ඔහු කියතක් අරගෙන නැවත වනයට ගියා.

“I am very poor,” he told the elephant. “Please give me a piece of your tusks so I can live.”

“මම හරිම දුප්පත්,” ඔහු ඇතාට කීවා. “මට ජීවත් වෙන්න ඔබේ දළවලින් කෑල්ලක් දෙන්න.”

The Virtuous Elephant knelt down kindly. “Take them,” he said. “To me, the tusks of wisdom are a thousand times dearer than these.”

සිල්වත් ඇතා කරුණාවෙන් දණ ගැසුවා. “ගන්න,” ඔහු කීවා. “මට මේවාට වඩා ප්‍රඥාවේ දළ දහස් ගුණයක් වටිනවා.”

The man took the tips of the tusks and sold them. When the money was gone, he came back for more. Then he came back again, and this time he wanted everything that was left.

මිනිසා දළවල අග කොටස් අරගෙන විකුණුවා. මුදල් ඉවර වූ විට ඔහු තව ඉල්ලන් ආවා. ඉන්පසු නැවතත් ආවා. මේ වතාවේ ඔහුට ඉතිරි සියල්ලම ඕනෑ වුණා.

Each time, the gentle elephant gave without anger.

හැම වතාවකම, මෘදු ඇතා කේන්ති නොගෙන දුන්නා.

But as the greedy man walked away, the great earth itself could not bear such ungratefulness. It opened beneath his feet, and he was swallowed up and gone.

නමුත් ලෝභී මිනිසා ඇවිද යද්දී, මහා පොළොවටම එවැනි අකෘතඥතාවක් දරාගන්න බැරි වුණා. එය ඔහුගේ පාද යටින් විවර වුණා. ඔහු ගිලී නොපෙනී ගියා.

A tree spirit who saw it said: “The ungrateful are never satisfied, even if they are given the whole world.”

එය දුටු රුක් දෙවියෙක් කීවා: “අකෘතඥයන්ට මුළු ලෝකයම දුන්නත් කවදාවත් සෑහීමකට පත් වෙන්නේ නැහැ.”

The Virtuous Elephant lived on peacefully in the forest, kind and gentle to the end of his days.

සිල්වත් ඇතා තම ජීවිතයේ අවසානය දක්වා කරුණාවෙන්, මෘදුව වනයේ සාමයෙන් ජීවත් වුණා.

And the animals of the forest remembered that true goodness gives freely, while greed is never full.

සැබෑ යහපත නිදහසේ දෙන බවත්, ලෝභය කවදාවත් පිරෙන්නේ නැති බවත් වනයේ සතුන්ට මතක තිබුණා.