The Hermit Who Gave Water

High in the Himalayas lived a kind hermit, the teacher of five hundred other hermits. They lived simply, eating the fruit of the forest.

හිමාලයේ උස තැනක, තවත් තවුසන් පන්සියයකගේ ගුරුවරයා වූ කාරුණික තවුසෙක් ජීවත් වුණා. ඔවුන් වනයේ පලතුරු කමින් සරලව ජීවත් වුණා.

One year a long, hot drought came. The streams dried up and the pools turned to dust.

එක අවුරුද්දක දිගු, උණුසුම් නියඟයක් ආවා. දිය පහරවල් සිඳී ගියා, පොකුණු දූවිලි බවට පත් වුණා.

The animals of the forest wandered about, thirsty and weak. Deer, monkeys, birds and even elephants searched everywhere for water.

වනයේ සතුන් පිපාසයෙන්, දුර්වලව ඇවිද්දා. මුවෝ, වඳුරෝ, කුරුල්ලෝ සහ ඇතුන් පවා හැම තැනම වතුර සෙව්වා.

The hermit’s heart ached when he saw them.

ඔවුන් දුටු විට තවුසාගේ හදවත රිදුණා.

He found a deep old well. Then he cut a long hollow tree trunk and laid it on the ground like a great trough.

ඔහු ගැඹුරු පැරණි ළිඳක් සොයාගත්තා. ඉන්පසු ඔහු දිග හිස් ගස් කඳක් කපා ලොකු ඔරුවක් වගේ බිම තැබුවා.

All day long he drew water from the well and poured it into the trough, bucket after bucket.

මුළු දවසම ඔහු ළිඳෙන් වතුර ඇද, බාල්දියෙන් බාල්දියට ඔරුවට වත් කළා.

The animals came from every side to drink. Deer and monkeys, peacocks and elephants, all drank side by side in peace.

සතුන් වතුර බොන්න හැම පැත්තෙන්ම ආවා. මුවෝ සහ වඳුරෝ, මොණරු සහ ඇතුන්, සියල්ලෝම සාමයෙන් එකිනෙකා අසල බිව්වා.

The hermit worked so hard that he had no time left to gather fruit for himself.

තවුසා කොතරම් මහන්සි වී වැඩ කළාද කියනවා නම්, තමාට පලතුරු එකතු කර ගන්න ඔහුට කාලයක් ඉතිරි වුණේ නැහැ.

The animals noticed. “The kind hermit gives us water all day,” they said, “but he has nothing to eat.

සතුන්ට එය පෙනුණා. “කාරුණික තවුසා මුළු දවසම අපට වතුර දෙනවා,” ඔවුන් කීවා, “ඒත් එයාට කන්න කිසිම දෙයක් නැහැ.

Let us help him, as he has helped us!”

එයා අපට උදව් කළා වගේම අපිත් එයාට උදව් කරමු!”

So the animals went into the forest. The monkeys brought mangoes, the elephants brought jackfruit, and the birds brought berries and rose-apples.

ඉතින් සතුන් වනයට ගියා. වඳුරෝ අඹ ගෙනාවා. ඇතුන් කොස් ගෙනාවා. කුරුල්ලෝ බෙරි සහ ජම්බු ගෙනාවා.

They piled the fruit high beside the hermit’s hut.

ඔවුන් තවුසාගේ පැල අසල පලතුරු උසට ගොඩ ගැසුවා.

There was so much fruit that it was enough for the hermit and all five hundred of his students!

කොතරම් පලතුරු තිබුණාද කියනවා නම්, එය තවුසාටත් ඔහුගේ ශිෂ්‍යයන් පන්සියයටත් ඇති වුණා!

The hermit smiled. “Kindness given is kindness returned,” he said.

තවුසා සිනාසුණා. “දුන් කරුණාව ආපසු ලැබෙනවා,” ඔහු කීවා.

At last the rains came and the forest turned green again. But the animals never forgot the hermit who had shared his water.

අන්තිමට වැස්ස ආවා. වනය නැවත කොළ පාට වුණා. නමුත් තම වතුර බෙදා දුන් තවුසාව සතුන්ට කවදාවත් අමතක වුණේ නැහැ.

And the hermit never forgot the animals who had shared their fruit.

තමන්ගේ පලතුරු බෙදා දුන් සතුන්ව තවුසාටත් කවදාවත් අමතක වුණේ නැහැ.