The Antelope and the Falling Fruit

In a forest lived a clever antelope who loved the fruit of one tall tree. Every day he came to eat the ripe fruit that had fallen to the ground.

වනයක එක් උස ගසක ගෙඩිවලට හරිම ආස දක්ෂ මුවෙක් ජීවත් වුණා. හැමදාම ඔහු බිමට වැටුණු ඉදුණු ගෙඩි කන්න ආවා.

A hunter watched him and made a plan.

දඩයක්කාරයෙක් ඔහුව බලාගෙන උපායක් හැදුවා.

Early one morning, the hunter built a hidden platform high in the tree, and climbed up to wait among the leaves.

එක උදෑසන කලින්ම දඩයක්කාරයා ගසේ උසින් සැඟවුණු මැස්සක් හදා, කොළ අතර බලා සිටින්න නැග්ගා.

When the antelope came, the hunter would throw fruit down to tempt him closer.

මුවා ආ විට, ඔහුව ළංකර ගන්න පහළට ගෙඩි විසි කරන්න දඩයක්කාරයා හිතුවා.

Soon the antelope came trotting along. Before he went near, he stopped and watched the tree carefully.

ටික වේලාවකින් මුවා දිව එනවා. ළං වෙන්න කලින් ඔහු නැවතී ගස දෙස හොඳින් බැලුවා.

Plop! A fruit landed in front of him. Plop! Another one, a little closer.

ටප්! ගෙඩියක් ඔහු ඉදිරියෙන් වැටුණා. ටප්! තවත් එකක්, ටිකක් ළඟින්.

The antelope tilted his head. “That’s strange,” he thought. “Fruit always falls straight down from a tree.

මුවා හිස ඇල කළා. “ඒක අමුතුයි,” ඔහු හිතුවා. “ගසකින් ගෙඩි හැමදාම කෙළින්ම පහළට වැටෙනවා.

But these fruits are flying towards me, as if someone is throwing them.”

ඒත් මේ ගෙඩි මං දිහාට පියාඹනවා, කවුරුහරි විසි කරනවා වගේ.”

He looked up and called out loudly: “Dear tree! You always used to drop your fruit straight down. Today you are throwing it at me!

ඔහු උඩ බලා හයියෙන් කෑ ගැසුවා: “ආදරණීය ගස! ඔයා හැමදාම ගෙඩි කෙළින්ම පහළට දැම්මා. අද ඔයා ඒවා මට විසි කරනවා!

You have changed your ways, so I will change mine. I will find another tree to eat from.”

ඔයා ඔයාගේ පුරුදු වෙනස් කළා, ඉතින් මමත් මගේ ඒවා වෙනස් කරනවා. මම කන්න වෙන ගසක් හොයාගන්නවා.”

Up in the tree, the hunter was so surprised that he almost fell off his platform. “Run, then!” he grumbled.

ගස උඩ දඩයක්කාරයා කොතරම් පුදුම වුණාද කියනවා නම්, ඔහු මැස්සෙන් වැටෙන්නත් ගියා. “එහෙනම් දුවපං!” ඔහු මැසිවිලි නැඟුවා.

But the antelope was already bounding away.

නමුත් මුවා දැනටමත් පැන දුවමින් හිටියා.

He ran far away to another part of the forest, where there were plenty of other fruit trees with no one hiding in them.

කිසිවෙකු සැඟවී නැති තවත් බොහෝ පලතුරු ගස් තිබූ වනයේ වෙනත් කොටසකට ඔහු ඈතට දිව ගියා.

The hunter climbed down, empty-handed and tired.

දඩයක්කාරයා හිස් අතින්, වෙහෙසෙන් පහළට බැස්සා.

The clever antelope ate his breakfast in peace. He had noticed something small, and it had kept him safe.

දක්ෂ මුවා සාමයෙන් උදේ කෑම කෑවා. ඔහු පුංචි දෙයක් දැක්කා, එය ඔහුව ආරක්ෂා කළා.

“Always watch carefully,” he told the young deer later, “and when something seems wrong, trust your eyes.”

“හැමදාම හොඳින් බලන්න,” පසුව ඔහු තරුණ මුවන්ට කීවා, “යමක් වැරදියි කියලා හිතෙනකොට ඔයාලගේ ඇස් විශ්වාස කරන්න.”