The Woodpecker and the Lion

In the Himalayan forest lived a busy little woodpecker with a bright red cap. He tapped on trees all day long, looking for insects.

හිමාල වනයේ දීප්තිමත් රතු තොප්පියක් ඇති කාර්යබහුල පුංචි කෑරලෙක් ජීවත් වුණා. ඔහු කෘමීන් සොයමින් මුළු දවසම ගස්වලට තට්ටු කළා.

One day he heard a terrible groaning sound.

එක දවසක ඔහුට දරුණු ඉකි ගැසීමේ හඬක් ඇසුණා.

It was a great lion, lying on the ground. A bone was stuck in his throat, and he could not eat or swallow.

ඒ බිම වැතිරී සිටි මහා සිංහයෙක්. ඔහුගේ උගුරේ ඇටයක් හිර වී තිබුණා. ඔහුට කන්නවත් ගිලින්නවත් බැරි වුණා.

“Please help me,” he groaned.

“කරුණාකරලා මට උදව් කරන්න,” ඔහු ඉකි ගැසුවා.

The woodpecker was brave and kind. “Open your mouth wide,” he said. Then he wedged a strong stick between the lion’s jaws so they could not close.

කෑරලා නිර්භීත, කාරුණිකයි. “කට හොඳට අරින්න,” ඔහු කීවා. ඉන්පසු සිංහයාගේ හකු වැසෙන්න බැරි වෙන්න ඔහු ශක්තිමත් කෝටුවක් ඒවා අතර තැබුවා.

He hopped inside, and with his sharp beak he knocked the bone loose.

ඔහු ඇතුළට පැන තම තියුණු හොටෙන් ඇටය ගැලෙව්වා.

Out came the bone! The woodpecker hopped out and knocked the stick away. The lion could breathe and swallow again.

ඇටය එළියට ආවා! කෑරලා පැන එළියට ඇවිත් කෝටුව ඉවත් කළා. සිංහයාට ආයෙත් හුස්ම ගන්න, ගිලින්න පුළුවන් වුණා.

He got up, shook his mane, and walked off without a word.

ඔහු නැගිට, කේසරය සොලවා, වචනයක්වත් නොකියා ඇවිද ගියා.

Some time later, there was a dry season, and the woodpecker could not find any insects. He was very hungry.

ටික කලකට පසු වියළි කාලයක් ආවා. කෑරලාට කිසිම කෘමියෙක් හොයාගන්න බැරි වුණා. ඔහුට හරිම බඩගිනියි.

He saw the lion eating a big meal under a tree.

ගසක් යට ලොකු කෑම වේලක් කන සිංහයා ඔහුට පෙනුණා.

“Friend lion,” said the woodpecker politely, “I once helped you. Could you spare me a little food?”

“යාළු සිංහයා,” කෑරලා ආචාරශීලීව කීවා, “මම වරක් ඔයාට උදව් කළා. මට ටිකක් කෑම දෙන්න පුළුවන්ද?”

The lion glared. “Helped me? You put your head in a lion’s mouth and came out safely. Isn’t that enough of a reward?”

සිංහයා තරහින් බැලුවා. “උදව් කළා? ඔයා සිංහයෙකුගේ කටට හිස දාලා ආරක්ෂිතව එළියට ආවා. ඒක ඇති ත්‍යාගයක් නෙවෙයිද?”

The woodpecker did not argue. He did not get angry. He simply flew up into a tree.

කෑරලා වාද කළේ නැහැ. ඔහු කේන්ති ගත්තේ නැහැ. ඔහු ගසකට පියාඹා ගියා විතරයි.

“Some people forget kindness quickly,” he thought. “That is their loss, not mine.”

“සමහර අයට කරුණාව ඉක්මනින් අමතක වෙනවා,” ඔහු හිතුවා. “ඒක ඔවුන්ගේ පාඩුවක්, මගේ නෙවෙයි.”

Soon the rains came, and there were plenty of insects again. The woodpecker tapped happily on the trees.

ඉක්මනින්ම වැස්ස ආවා. ආයෙත් ගොඩක් කෘමීන් හිටියා. කෑරලා සතුටින් ගස්වලට තට්ටු කළා.

He went on helping others whenever he could, not for thanks, but because helping was who he was.

ඔහු පුළුවන් හැම වෙලාවකම අන් අයට උදව් කළා. ස්තූතියට නොව, උදව් කිරීම ඔහුගේ ස්වභාවය නිසා.