Under the Bodhi Tree

That evening, Siddhattha walked to a great pipal tree near the river, at a place now called Bodh Gaya. A kind grass-cutter gave him eight bundles of soft grass.

එදින සවස සිද්ධාර්ථ අද බුද්ධගයාව ලෙස හඳුන්වන තැන ගඟ අසල තිබූ මහා ඇසතු ගසක් වෙත ඇවිද ගියා. කාරුණික තණ කපන්නෙක් ඔහුට මෘදු තණ මිටි අටක් දුන්නා.

He spread the grass beneath the tree to make a seat, facing the east.

ඔහු නැගෙනහිර දෙසට මුහුණලා අසුනක් සාදන්න ගස යට තණකොළ එළුවා.

He sat down, crossed his legs and made a great promise. “I will not get up from this seat until I have found the truth that ends all sorrow.”

ඔහු පළඟක් බැඳ වාඩි වී මහා අධිෂ්ඨානයක් කළා. “සියලු දුක් නැති කරන සත්‍යය සොයා ගන්නා තුරු මම මේ අසුනෙන් නැගිටින්නේ නැහැ.”

The sun set, and the full moon rose over the tree.

ඉර බැස්සා. පුන් සඳ ගසට ඉහළින් නැග්ගා.

Then Māra came, the one who tries to stop all goodness. He did not want Siddhattha to find the truth.

එවිට සියලු යහපත නැවැත්වීමට උත්සාහ කරන මාරයා පැමිණියා. සිද්ධාර්ථ සත්‍යය සොයා ගන්නවාට ඔහු අකමැති වුණා.

He sent howling winds, dark storms and frightening shapes to scare him away.

ඔහුව බය කර එළවා දැමීමට ඔහු හූ කියන සුළං, අඳුරු කුණාටු සහ බියකරු හැඩතල එව්වා.

But Siddhattha sat perfectly still, with a calm and loving heart. And the old stories say that everything Māra threw at him turned into flowers and fell softly at his feet.

නමුත් සිද්ධාර්ථ සන්සුන්, මෛත්‍රී සහගත හදවතකින් සම්පූර්ණයෙන්ම නිශ්චලව වාඩි වී සිටියා. මාරයා ඔහු වෙත විසි කළ සියල්ල මල් බවට පත් වී ඔහුගේ පාමුල මෘදුව වැටුණු බව පැරණි කතාවල කියනවා.

The storms became gentle rain, and the dark became light.

කුණාටු මෘදු වැස්සක් වුණා. අඳුර ආලෝකය වුණා.

“That seat is mine!” shouted Māra. “Who says it is yours?”

“ඒ අසුන මගේ!” මාරයා කෑ ගැසුවා. “ඒක ඔයාගේ කියලා කියන්නේ කවුද?”

Siddhattha gently reached down and touched the earth with the fingers of his right hand. “The earth is my witness,” he said, for in many lives he had done countless good deeds.

සිද්ධාර්ථ සෙමින් පහළට අත දිගු කර දකුණු අතේ ඇඟිලිවලින් පොළොව ස්පර්ශ කළා. “පොළොව මට සාක්ෂියි,” ඔහු කීවා. මන්ද බොහෝ ආත්මවල ඔහු අසංඛ්‍ය යහපත් ක්‍රියා කර තිබුණා.

The earth rumbled in answer, like a great drum. Māra and all his shadows fled away, and the night became peaceful and still.

පොළොව මහා බෙරයක් වගේ ගිගුරුම් දී පිළිතුරු දුන්නා. මාරයා සහ ඔහුගේ සියලු සෙවණැලි පලා ගියා. රාත්‍රිය සාමකාමී, නිසල වුණා.

Under the bright moon, Siddhattha’s mind grew calmer and clearer than ever before.

දීප්තිමත් සඳ එළිය යට සිද්ධාර්ථගේ සිත කවදාටත් වඩා සන්සුන්, පැහැදිලි වුණා.

All through the night, he saw deeply into the truth of life: why there is sorrow, how it comes from wanting and clinging, and how it can end.

මුළු රාත්‍රිය පුරාම ඔහු ජීවිතයේ සත්‍යය ගැඹුරින් දුටුවා: දුක ඇත්තේ ඇයි, එය ආශාවෙන් සහ ඇලීමෙන් හටගන්නේ කෙසේද, එය නැති කළ හැක්කේ කෙසේද.

As the morning star rose in the sky, he understood everything clearly.

අහසේ පහන් තාරකාව නගිද්දී ඔහුට සියල්ල පැහැදිලිව අවබෝධ වුණා.

At dawn, on the full-moon day of Vesak, Siddhattha became the Buddha, which means “the Awakened One”. He was thirty-five years old.

වෙසක් පුර පසළොස්වක දින අළුයම සිද්ධාර්ථ “අවබෝධ කළ තැනැත්තා” යන අරුත ඇති බුදුරජාණන් වහන්සේ බවට පත් වුණා. උන්වහන්සේට වයස අවුරුදු තිස්පහයි.

The whole world seemed to glow with peace, and a deep, quiet joy filled his heart.

මුළු ලෝකයම සාමයෙන් බැබළුණා වගේ පෙනුණා. ගැඹුරු, නිහඬ ප්‍රීතියක් උන්වහන්සේගේ හදවත පිරෙව්වා.