The Four Sights

One day, Prince Siddhattha said to his faithful charioteer, Channa, “I want to see the city and the people who live there.”

එක දවසක සිද්ධාර්ථ කුමරු තම විශ්වාසවන්ත රියැදුරු ඡන්නට කීවා, “මට නගරය සහ එහි ජීවත් වන මිනිසුන් බලන්න ඕනෑ.”

The king ordered the streets to be cleaned and decorated, so that his son would see only happy things.

තම පුතා සතුටු දේ පමණක් දකින්න, වීදි පිරිසිදු කර සරසන්න රජු නියෝග කළා.

But as the chariot rolled through the streets, the prince saw an old man, with white hair and a bent back, walking slowly with a stick.

නමුත් රථය වීදි හරහා යද්දී, සුදු කෙස් සහ නැමුණු පිටක් ඇතිව සැරයටියක් ආධාරයෙන් හෙමින් ඇවිදින මහලු මිනිසෙක් කුමරුට පෙනුණා.

“Channa, who is that?” he asked. “That is an old man, my prince,” said Channa. “Everyone grows old one day.”

“ඡන්න, ඒ කවුද?” ඔහු ඇසුවා. “කුමාරයාණෙනි, ඒ මහලු මිනිසෙක්,” ඡන්න කීවා. “හැමෝම කවදාහරි වයසට යනවා.”

On another day, the prince saw a man lying by the road, weak and unwell, being cared for by a friend.

තවත් දවසක, මිතුරෙකු විසින් රැකබලා ගනිමින්, දුර්වලව, අසනීපව පාර අයිනේ වැතිරී සිටි මිනිසෙක් කුමරුට පෙනුණා.

“That man is sick, my prince,” said Channa gently. “Anyone can fall ill.”

“කුමාරයාණෙනි, ඒ මිනිසා ලෙඩයි,” ඡන්න මෘදුව කීවා. “ඕනෑම කෙනෙක් ලෙඩ වෙන්න පුළුවන්.”

On a third day, the prince saw a quiet procession of people carrying someone wrapped in white cloth, with flowers, and their families walking behind in sadness.

තුන්වන දවසේ, සුදු රෙද්දකින් ඔතා මල් සහිතව කෙනෙකු රැගෙන යන නිහඬ පෙරහැරක්, ඔවුන්ගේ පවුලේ අය දුකින් පස්සෙන් ඇවිදගෙන යනවා කුමරුට පෙනුණා.

“Someone has died, my prince,” said Channa softly. “Every life comes to an end.”

“කුමාරයාණෙනි, කෙනෙක් මිය ගිහින්,” ඡන්න මෘදුව කීවා. “හැම ජීවිතයක්ම අවසන් වෙනවා.”

The prince was silent all the way home. “Old age, sickness and death come to everyone,” he thought. “To my father, to Yasodharā, to little Rāhula, and to me.

ගෙදර යන මුළු දුරම කුමරු නිහඬව සිටියා. “ජරාව, ව්‍යාධිය සහ මරණය හැමෝටම එනවා,” ඔහු හිතුවා. “මගේ පියාට, යශෝධරාවට, පුංචි රාහුලට සහ මටත්.

Is there no way to be free from this sorrow?”

මේ දුකින් නිදහස් වෙන්න මාර්ගයක් නැද්ද?”

On a fourth day, the prince saw a man with a shaved head, wearing a simple robe and carrying a bowl. He walked calmly, and his face was peaceful.

සිව්වන දවසේ හිස මුඩු කළ, සරල සිවුරක් හැඳ, පාත්‍රයක් රැගත් මිනිසෙක් කුමරුට පෙනුණා. ඔහු සන්සුන්ව ඇවිද්දා. ඔහුගේ මුහුණ සාමකාමීයි.

“Who is he, Channa?” “He is a holy man, my prince,” said Channa. “He has left his home to search for the truth about life.”

“ඡන්න, ඔහු කවුද?” “කුමාරයාණෙනි, ඔහු පැවිද්දෙක්,” ඡන්න කීවා. “ජීවිතය පිළිබඳ සත්‍යය සොයන්න ඔහු තම නිවස අත්හැරලා.”

The prince looked at the holy man’s calm face for a long time. Something inside him felt light and hopeful.

කුමරු දිගු වේලාවක් පැවිද්දාගේ සන්සුන් මුහුණ දෙස බලා සිටියා. ඔහු තුළ යමක් සැහැල්ලු, බලාපොරොත්තු සහගත බවක් දැනුණා.

“Perhaps,” he thought, “that is the way. Perhaps I, too, can search for the truth, and find a way to end sorrow for everyone.”

“සමහර විට,” ඔහු හිතුවා, “ඒක තමයි මාර්ගය. සමහර විට මටත් සත්‍යය සොයා, හැමෝටම දුක නැති කරන මාර්ගයක් සොයා ගන්න පුළුවන්.”

That evening, the prince sat in the palace garden under the moon, thinking deeply.

එදින සවස කුමරු සඳ යට මාලිගා උයනේ ගැඹුරින් කල්පනා කරමින් වාඩි වී සිටියා.

He loved his family very much. But he knew in his heart that one day soon he would have to go and search for the answer, not only for himself but for all beings.

ඔහු තම පවුලට බොහෝ සේ ආදරය කළා. නමුත් තමාට පමණක් නොව සියලු සත්වයන් වෙනුවෙන් පිළිතුර සොයන්න ඉක්මනින්ම යන්න සිදු වන බව ඔහු හදවතින්ම දැන සිටියා.