The Great Going Forth

On a full-moon night, when everyone in the palace was asleep, Prince Siddhattha made a great decision.

පුර පසළොස්වක රැයක, මාලිගාවේ හැමෝම නිදා සිටියදී සිද්ධාර්ථ කුමරු මහා තීරණයක් ගත්තා.

“I will leave the palace,” he thought, “and search for a way to end sorrow, for everyone in the world.”

“මම මාලිගාව අත්හැර යනවා,” ඔහු හිතුවා, “ලෝකයේ හැමෝටම දුක නැති කිරීමේ මාර්ගයක් සොයන්න.”

Quietly, he went to the room where Princess Yasodharā was sleeping, with little Rāhula beside her. He stood at the door and looked at them with great love.

ඔහු නිහඬව, පුංචි රාහුල අසල තබාගෙන යශෝධරා කුමරිය නිදා සිටි කාමරයට ගියා. ඔහු දොර ළඟ සිටගෙන මහත් ආදරයෙන් ඔවුන් දෙස බැලුවා.

“If I hold my son now, I may wake them,” he thought. “I will come back when I have found the truth.”

“මම දැන් මගේ පුතා අතට ගත්තොත් ඔවුන් අවදි වෙන්න පුළුවන්,” ඔහු හිතුවා. “සත්‍යය සොයාගත් පසු මම ආපසු එනවා.”

He woke his faithful charioteer, Channa. “Saddle my horse Kanthaka,” he whispered.

ඔහු තම විශ්වාසවන්ත රියැදුරු ඡන්න අවදි කළා. “මගේ අශ්වයා කන්ථකට සෑදලය දමන්න,” ඔහු මිමිණුවා.

Kanthaka was a great white horse, strong and gentle, who loved the prince dearly.

කන්ථක ශක්තිමත්, මෘදු, කුමරුට බොහෝ සේ ආදරය කළ මහා සුදු අශ්වයෙක්.

The prince rode out into the night, with Channa holding on to Kanthaka’s tail. The old stories say the gods softened the sound of the horse’s hooves, and the great city gate swung open by itself.

කුමරු රෑ අඳුරේ අශ්වයා පිට නැගී පිටත් වුණා. ඡන්න කන්ථකගේ වලිගයේ එල්ලී ගියා. දෙවියන් අශ්වයාගේ කුර හඬ මෘදු කළ බවත්, මහා නගර දොරටුව තනිවම විවෘත වූ බවත් පැරණි කතාවල කියනවා.

At the gate, the prince looked back at the sleeping city one last time.

දොරටුව ළඟදී කුමරු නිදා සිටි නගරය දෙස අන්තිම වතාවට හැරී බැලුවා.

They rode all night. At dawn they reached the river Anomā, wide and shining in the morning light.

ඔවුන් මුළු රෑම ගමන් කළා. අළුයම ඔවුන් උදෑසන එළියේ පළලට බබළන අනෝමා නදියට ළඟා වුණා.

Kanthaka leapt across the river in one great jump.

කන්ථක එක් මහා පිම්මකින් ගඟ හරහා පැන්නා.

On the far bank, the prince climbed down. He took his sword and cut off his long royal hair, and threw it up towards the sky.

අනෙක් ඉවුරේදී කුමරු අශ්වයාගෙන් බැස්සා. ඔහු තම කඩුව අරන් තම දිගු රාජකීය කෙස් කපා අහසට විසි කළා.

The old stories say the god Sakka caught it and kept it in a jewelled shrine in heaven, called the Cūḷāmaṇi Cetiya.

සක් දෙවිඳු එය අල්ලාගෙන දෙව්ලොව චූලාමණි චෛත්‍යය නම් මැණික් චෛත්‍යයක තැන්පත් කළ බව පැරණි කතාවල කියනවා.

He took off his jewels and fine clothes and gave them to Channa. Then he put on a simple robe, like the holy man he had seen.

ඔහු තම ආභරණ සහ හොඳ ඇඳුම් ගලවා ඡන්නට දුන්නා. ඉන්පසු තමා දුටු පැවිද්දා වගේ සරල සිවුරක් ඇඳ ගත්තා.

“Go back to the palace, my friend,” he said kindly. “Tell my father not to worry. I am going to search for the truth.”

“මගේ මිත්‍රයා, මාලිගාවට ආපසු යන්න,” ඔහු කරුණාවෙන් කීවා. “මගේ පියාට කනස්සල්ලට පත් වෙන්න එපා කියන්න. මම සත්‍යය සොයන්න යනවා.”

Channa wept, and Kanthaka looked back again and again as they went home. The prince watched them go.

ඡන්න හැඬුවා. ගෙදර යද්දී කන්ථක ආයෙ ආයෙත් හැරී බැලුවා. කුමරු ඔවුන් යනවා බලා සිටියා.

Then he turned and walked alone into the forest. He was twenty-nine years old, and his great search had begun.

ඉන්පසු ඔහු හැරී තනියම වනයට ඇවිද ගියා. ඔහුට වයස අවුරුදු විසිනවයයි. ඔහුගේ මහා සෙවීම ආරම්භ වී තිබුණා.