Kisā Gotamī and the Mustard Seed

In the city of Sāvatthī lived a young mother called Kisā Gotamī. She had a little baby boy, and she loved him more than anything in the world.

සැවැත් නුවර කිසාගෝතමී නම් තරුණ මවක් ජීවත් වුණා. ඇයට පුංචි පිරිමි දරුවෙක් හිටියා. ඇය ලෝකයේ ඕනෑම දෙයකට වඩා ඔහුට ආදරය කළා.

Note for grown-ups: this gentle story is about loss. You may like to read it together.

වැඩිහිටියන්ට සටහනක්: මේ මෘදු කතාව අහිමි වීම ගැන. ඔබට එය දරුවන් සමඟ එකට කියවන්න පුළුවන්.

One day her little boy became very ill. And although everyone tried to help, he did not get better, and he died.

එක දවසක ඇගේ පුංචි පුතා දැඩි ලෙස අසනීප වුණා. හැමෝම උදව් කරන්න උත්සාහ කළත් ඔහු සනීප වුණේ නැහැ. ඔහු මිය ගියා.

Kisā Gotamī could not believe it. Her heart was so full of sorrow that she could not accept what had happened.

කිසාගෝතමීට එය විශ්වාස කරන්න බැරි වුණා. ඇගේ හදවත කොතරම් දුකින් පිරී ගියාද කියනවා නම්, සිදු වූ දේ පිළිගන්න ඇයට බැරි වුණා.

She carried her child from house to house. “Please,” she begged, “is there any medicine that will make my little boy well again?”

ඇය දරුවා වඩාගෙන ගෙයින් ගෙට ගියා. “කරුණාකරලා,” ඇය අයැද්දා, “මගේ පුංචි පුතා ආයෙත් සනීප කරන බෙහෙතක් තියෙනවද?”

People felt sorry for her, but no one could help.

මිනිසුන්ට ඇය ගැන අනුකම්පා හිතුණා. නමුත් කිසිවෙකුට උදව් කරන්න බැරි වුණා.

At last a kind, wise man said, “Go to the Buddha. He may be able to help you.”

අන්තිමට කාරුණික, නුවණැති මිනිසෙක් කීවා, “බුදුරජාණන් වහන්සේ වෙත යන්න. උන්වහන්සේට ඔබට උදව් කරන්න පුළුවන් වෙයි.”

Kisā Gotamī went to the Buddha and knelt before him, holding her child. “Please, give me medicine for my son.”

කිසාගෝතමී බුදුරජාණන් වහන්සේ වෙත ගොස් දරුවා වඩාගෙන උන්වහන්සේ ඉදිරියේ දණ නැමුවා. “කරුණාකර මගේ පුතාට බෙහෙතක් දෙන්න.”

The Buddha looked at her with great compassion. “Bring me a few mustard seeds,” he said gently. “But they must come from a house where no one has ever died.”

බුදුරජාණන් වහන්සේ මහත් කරුණාවෙන් ඇය දෙස බැලුවා. “මට අබ ඇට කිහිපයක් ගෙනෙන්න,” උන්වහන්සේ මෘදුව වදාළා. “නමුත් ඒවා කවදාවත් කිසිවෙක් මිය නොගිය ගෙදරකින් විය යුතුයි.”

Full of hope, Kisā Gotamī hurried back into the city.

බලාපොරොත්තුවෙන් පිරී කිසාගෝතමී ඉක්මනින් නුවරට ආපසු ගියා.

At every door, people kindly offered her mustard seeds. But when she asked, “Has anyone ever died in this house?” they said, “Oh, yes. My grandfather.” “My mother.” “My little sister.”

හැම දොරකදීම මිනිස්සු කරුණාවෙන් ඇයට අබ ඇට දුන්නා. නමුත් ඇය, “මේ ගෙදර කවදාහරි කවුරුහරි මිය ගිහින් තියෙනවද?” කියා ඇසූ විට ඔවුන් කීවා, “අනේ ඔව්. මගේ සීයා.” “මගේ අම්මා.” “මගේ පුංචි නංගී.”

House after house, it was the same.

ගෙයින් ගෙට, එය එසේමයි.

As the evening came, Kisā Gotamī sat down quietly. She understood.

සවස් වෙද්දී කිසාගෝතමී නිහඬව වාඩි වුණා. ඇයට තේරුණා.

“I am not alone,” she thought. “Everyone loses someone they love. Every life comes to an end.” And with that understanding, a gentle peace came into her heart.

“මම තනි නැහැ,” ඇය සිතුවා. “හැමෝටම ආදරය කරන කෙනෙක් අහිමි වෙනවා. හැම ජීවිතයක්ම අවසන් වෙනවා.” ඒ අවබෝධයත් සමඟම මෘදු සාමයක් ඇගේ හදවතට පැමිණියා.

She lovingly laid her little son to rest, and returned to the Buddha. “I understand now,” she said.

ඇය ආදරයෙන් තම පුංචි පුතාට අවසන් ගෞරව දක්වා බුදුරජාණන් වහන්සේ වෙත ආපසු ගියා. “මට දැන් තේරෙනවා,” ඇය කීවා.

The Buddha comforted her and taught her. Kisā Gotamī became a nun, and in time she became wise and peaceful, and helped many others who were grieving.

බුදුරජාණන් වහන්සේ ඇය සනසා දහම් දෙසුවා. කිසාගෝතමී භික්ෂුණියක් වූ අතර කාලයාගේ ඇවෑමෙන් නුවණැති, ශාන්ත කෙනෙක් වී ශෝකයෙන් සිටි තවත් බොහෝ දෙනෙකුට උපකාර කළා.