Life in the Palace

King Suddhodana remembered the words of the hermit Asita. “My son may leave the palace to become a great teacher,” he worried. “But I want him to be king.”

සුද්ධෝදන රජුට අසිත තවුසාගේ වචන මතක් වුණා. “මගේ පුතා ශ්‍රේෂ්ඨ ගුරුවරයෙක් වෙන්න මාලිගාව අත්හැර යයි,” ඔහු කනස්සල්ලට පත් වුණා. “ඒත් මට ඕනෑ ඔහු රජ වෙනවා.”

So he decided to give Siddhattha every comfort, so that he would never want to leave.

ඉතින් සිද්ධාර්ථ කවදාවත් යන්න අකමැති වෙන්න, ඔහුට හැම සැපයක්ම දෙන්න රජු තීරණය කළා.

The king built three beautiful palaces: one for the hot season, one for the rainy season and one for the cool season.

රජු ලස්සන මාලිගා තුනක් ඉදි කෙරෙව්වා: එකක් උෂ්ණ කාලයට, එකක් වැසි කාලයට, එකක් සීත කාලයට.

They had lotus pools, gardens full of flowers, music and dancing. Only happy, healthy, young people were allowed to be near the prince.

ඒවායේ නෙළුම් පොකුණු, මල් පිරුණු උයන්, සංගීතය සහ නැටුම් තිබුණා. කුමරු අසල සිටින්න ඉඩ දුන්නේ සතුටු, නිරෝගී, තරුණ අයට පමණයි.

Siddhattha studied hard. He learned all the subjects a prince should know, and he became skilled at riding, archery and all the royal arts.

සිද්ධාර්ථ මහන්සි වී ඉගෙන ගත්තා. කුමාරයෙකු දැනගත යුතු සියලු විෂයයන් ඔහු ඉගෙන ගත්තා. අශ්වාරෝහණය, දුනු ශිල්පය සහ සියලු රාජකීය කලා ගැන ඔහු දක්ෂ වුණා.

Yet he never used his strength to hurt anyone.

එහෙත් ඔහු කවදාවත් තම ශක්තිය කාටවත් රිදවන්න යොදා ගත්තේ නැහැ.

When he grew up, there was a great contest of skills, and young men came from all around to take part.

ඔහු වැඩුණු විට ශිල්ප දැක්වීමේ මහා තරඟයක් පැවැත්වුණා. ඒ සඳහා හැම තැනකින්ම තරුණයෝ ආවා.

Siddhattha showed such skill, and such kindness and good manners, that everyone was amazed.

සිද්ධාර්ථ කොතරම් දක්ෂකමක්, කරුණාවක් සහ ගුණ යහපත්කමක් පෙන්නුවාද කියනවා නම්, හැමෝම විස්මයට පත් වුණා.

There he met the beautiful and kind Princess Yasodharā. She was wise and gentle, and the two of them loved each other dearly.

එහිදී ඔහු ලස්සන, කාරුණික යශෝධරා කුමරිය මුණගැසුණා. ඇය නුවණැති, මෘදු කෙනෙක්. ඔවුන් දෙදෙනා එකිනෙකාට බොහෝ සේ ආදරය කළා.

They were married, and the whole kingdom celebrated.

ඔවුන් විවාහ වුණා. මුළු රාජ්‍යයම සැමරුවා.

Prince Siddhattha and Princess Yasodharā lived happily in the palaces for many years. They walked in the gardens and listened to music by the lotus pools.

සිද්ධාර්ථ කුමරු සහ යශෝධරා කුමරිය බොහෝ අවුරුදු මාලිගාවල සතුටින් ජීවත් වුණා. ඔවුන් උයන්වල ඇවිද, නෙළුම් පොකුණු අසල සංගීතයට ඇහුම්කන් දුන්නා.

The prince had everything a person could wish for.

මිනිසෙකුට ප්‍රාර්ථනා කළ හැකි හැම දෙයක්ම කුමරුට තිබුණා.

But sometimes, in the quiet of the night, Siddhattha looked out at the stars and wondered.

නමුත් සමහර විට, රෑ නිහඬතාවයේ සිද්ධාර්ථ තාරකා දෙස බලා කල්පනා කළා.

“What is outside these palace walls?” he thought. “What is life really like for other people?”

“මේ මාලිගා තාප්පවලින් පිටත මොනවද තියෙන්නේ?” ඔහු හිතුවා. “අනිත් අයට ජීවිතය ඇත්තටම කොහොමද?”

When the prince was twenty-nine, he and Yasodharā had a baby son, whom they named Rāhula.

කුමරුට වයස අවුරුදු විසිනවයේදී ඔහුට සහ යශෝධරාවට පුතෙක් ලැබුණා. ඔවුන් ඔහුට රාහුල යැයි නම් තැබුවා.

Siddhattha held his son with great love. But the question in his heart was growing stronger.

සිද්ධාර්ථ මහත් ආදරයෙන් තම පුතා අතට ගත්තා. නමුත් ඔහුගේ හදවතේ ප්‍රශ්නය වඩාත් ශක්තිමත් වෙමින් තිබුණා.