A Prince Is Born

Long, long ago, in the foothills of the Himalayas, there was a peaceful kingdom with a city called Kapilavatthu. Its king was Suddhodana, and its queen was the gentle Queen Māyā.

බොහෝ කලකට පෙර, හිමාලයේ පාමුල කිඹුල්වත්පුර නම් නගරයක් සහිත සාමකාමී රාජ්‍යයක් තිබුණා. එහි රජු සුද්ධෝදන රජතුමායි. බිසව මෘදු ගති ඇති මහාමායා දේවියයි.

They were good and kind rulers, and they longed for a child.

ඔවුන් යහපත්, කාරුණික පාලකයෝ. ඔවුන් දරුවෙකු ලබන්න ආශා කළා.

One full-moon night, Queen Māyā had a wonderful dream. A beautiful white elephant with six shining tusks came down from a silver mountain, carrying a white lotus in its trunk.

එක පුර පසළොස්වක රැයක මහාමායා දේවියට අපූරු සිහිනයක් පෙනුණා. බබළන දළ හයක් ඇති ලස්සන සුදු ඇතෙක් හොඬවැලෙන් සුදු නෙළුමක් රැගෙන රිදී කන්දකින් බැස ආවා.

It walked around her three times and gently entered her side. She woke up full of joy.

එය ඇය වටා තුන් වරක් ගමන් කර මෘදුව ඇයගේ ඇලයට ඇතුළු වුණා. ඇය ප්‍රීතියෙන් පිරී අවදි වුණා.

The wise men of the palace listened to the dream and smiled. “Great king,” they said, “the queen will have a son. He will be a very special child.”

මාලිගාවේ නුවණැත්තෝ සිහිනයට ඇහුම්කන් දී සිනාසුණා. “මහරජතුමනි,” ඔවුන් කීවා, “බිසවට පුතෙක් ලැබෙනවා. ඔහු ඉතා විශේෂ දරුවෙක් වෙයි.”

The whole kingdom was happy.

මුළු රාජ්‍යයම සතුටු වුණා.

When the time came near, Queen Māyā set out to visit her parents’ home. On the way, she stopped to rest in a lovely garden called Lumbini, full of flowering sāl trees.

කාලය ළං වූ විට මහාමායා දේවිය තම දෙමාපියන්ගේ නිවසට යන්න පිටත් වුණා. අතරමඟදී ඇය මල් පිපුණු සල් ගස්වලින් පිරුණු ලුම්බිණි නම් ලස්සන උයනක විවේක ගන්න නතර වුණා.

The birds sang, and the trees were covered in blossoms.

කුරුල්ලෝ ගී ගැයුවා. ගස් මල්වලින් වැසී තිබුණා.

There, holding a branch of a sāl tree, the queen gave birth to a baby boy. It was the full-moon day of Vesak.

එහිදී, සල් ගසක අත්තක් අල්ලාගෙන බිසව පිරිමි දරුවෙකු බිහි කළා. ඒ වෙසක් පුර පසළොස්වක දිනයයි.

The old stories say that lotus flowers bloomed beneath the baby’s first steps, and the whole world seemed to fill with light.

දරුවාගේ පළමු පියවර යට නෙළුම් මල් පිපුණු බවත්, මුළු ලෝකයම ආලෝකයෙන් පිරුණු බවත් පැරණි කතාවල කියනවා.

The king was overjoyed. He named his son Siddhattha, which means “one who achieves his aim”.

රජු ප්‍රීතියෙන් පිනා ගියා. ඔහු තම පුතාට “අරමුණ ඉටු කරන්නා” යන අරුත ඇති සිද්ධාර්ථ යන නම තැබුවා.

The whole city of Kapilavatthu celebrated with music, lamps and flowers.

මුළු කිඹුල්වත්පුරයම සංගීතයෙන්, පහන්වලින් සහ මල්වලින් සැමරුවා.

A wise old hermit named Asita came down from the mountains to see the baby. When he held him, he smiled, and then tears came to his eyes.

අසිත නම් නුවණැති මහලු තවුසෙක් දරුවා බලන්න කඳුවලින් බැස ආවා. ඔහු දරුවා අතට ගත් විට සිනාසුණා. ඉන්පසු ඔහුගේ ඇස්වලට කඳුළු ආවා.

“This child will become a great teacher who will help the whole world,” he said. “I am only sad that I am too old to hear him teach.”

“මේ දරුවා මුළු ලෝකයටම උපකාර කරන ශ්‍රේෂ්ඨ ගුරුවරයෙක් වෙනවා,” ඔහු කීවා. “ඔහු උගන්වනවා අහන්න බැරි තරම් මම වයසයි කියලා විතරයි මට දුක.”

Sadly, Queen Māyā lived only seven days after her son was born. Her loving sister, Mahāpajāpatī, cared for little Siddhattha as her very own child.

කනගාටුවට කරුණක් නම්, පුතා ඉපදී දින හතකට පසු මහාමායා දේවිය මිය ගියා. ඇගේ ආදරණීය සොහොයුරිය මහාප්‍රජාපතී දේවිය පුංචි සිද්ධාර්ථව තම දරුවා ලෙසම රැකබලා ගත්තා.

And so the young prince grew up in the palace, surrounded by love.

එසේ තරුණ කුමාරයා ආදරයෙන් වට වී මාලිගාවේ හැදී වැඩුණා.