The Prince and the Swan

Prince Siddhattha grew into a gentle and thoughtful boy. He loved animals, and he was kind to everyone in the palace.

සිද්ධාර්ථ කුමරු මෘදු, කල්පනාකාරී කොලුවෙක් බවට වැඩුණා. ඔහු සතුන්ට ආදරය කළා. මාලිගාවේ හැමෝටම කාරුණික වුණා.

He had a cousin called Devadatta, who was clever and strong, but not always kind.

ඔහුට දේවදත්ත නම් ඥාති සොහොයුරෙක් හිටියා. ඔහු දක්ෂ, ශක්තිමත් වුණත් හැමදාම කාරුණික වුණේ නැහැ.

One spring morning, the prince was walking in the royal garden. Above him, a flock of white swans flew across the blue sky.

එක වසන්ත උදෑසනක කුමරු රජ උයනේ ඇවිදිමින් සිටියා. ඔහුට ඉහළින් නිල් අහස හරහා සුදු හංස රංචුවක් පියාඹා ගියා.

Suddenly one of the swans dropped down and landed in the garden near his feet.

හදිසියේම එක හංසයෙක් පහළට වැටී ඔහුගේ පාද අසල උයනට බැස්සා.

An arrow was caught in the swan’s wing, and the poor bird was trembling with fear.

හංසයාගේ පියාපතේ ඊතලයක් ඇණී තිබුණා. දුප්පත් කුරුල්ලා බයෙන් වෙව්ලමින් සිටියා.

Devadatta had shot it from the other side of the garden.

දේවදත්ත උයනේ අනිත් පැත්තේ සිට එයට විද තිබුණා.

Siddhattha knelt down and lifted the swan very gently onto his lap. He spoke softly to calm it.

සිද්ධාර්ථ දණ ගසා හංසයා ඉතා මෘදුව තම උකුලට ගත්තා. එය සන්සුන් කරන්න ඔහු මෘදුව කතා කළා.

Then, slowly and carefully, he drew out the arrow, cleaned the wing with cool water and soothing leaves, and held the bird close to keep it warm.

ඉන්පසු සෙමින්, ප්‍රවේශමෙන් ඔහු ඊතලය ගලවා, සිසිල් වතුරෙන් සහ සුව දෙන කොළවලින් පියාපත පිරිසිදු කර, උණුසුම් කිරීමට කුරුල්ලා ළඟින් තබා ගත්තා.

Devadatta came running. “That swan is mine!” he shouted. “I shot it. Give it to me!”

දේවදත්ත දුවගෙන ආවා. “ඒ හංසයා මගේ!” ඔහු කෑ ගැසුවා. “මම තමයි විද්දේ. ඒක මට දෙන්න!”

“No,” said Siddhattha calmly. “I will not give it to you. You wanted to hurt it. I want to help it.”

“නැහැ,” සිද්ධාර්ථ සන්සුන්ව කීවා. “මම ඒක ඔයාට දෙන්නේ නැහැ. ඔයාට ඕනෑ වුණේ ඒකට රිද්දන්න. මට ඕනෑ ඒකට උදව් කරන්න.”

The two boys could not agree, so they took the matter to the wise men of the royal court.

කොලුවන් දෙදෙනාට එකඟ වෙන්න බැරි වුණා. ඒ නිසා ඔවුන් එම කාරණය රාජ සභාවේ නුවණැත්තන් වෙත ගෙන ගියා.

The wise men listened to both boys carefully, and then the oldest of them spoke.

නුවණැත්තෝ කොලුවන් දෙදෙනාටම හොඳින් ඇහුම්කන් දුන්නා. ඉන්පසු ඔවුන්ගෙන් වයසින් වැඩිම අය කතා කළා.

“A life belongs to the one who saves it,” he said, “not to the one who tries to take it away.

“ජීවිතයක් අයිති එය බේරන කෙනාට මිස, එය නැති කරන්න හදන කෙනාට නොවේ,” ඔහු කීවා.

The swan belongs to Siddhattha.” Devadatta walked away, cross and silent.

“හංසයා සිද්ධාර්ථට අයිතියි.” දේවදත්ත කේන්තියෙන්, නිහඬව ඉවතට ගියා.

Siddhattha cared for the swan for many days until its wing was strong again. Then he carried it to the lake and opened his hands.

සිද්ධාර්ථ පියාපත නැවත ශක්තිමත් වන තුරු දින ගණනාවක් හංසයා රැකබලා ගත්තා. ඉන්පසු ඔහු එය විලට රැගෙන ගොස් අත් විවෘත කළා.

The swan spread its white wings and flew up into the sky to join its friends, free and happy.

හංසයා සුදු පියාපත් විහිදා, නිදහසේ, සතුටින් තම මිතුරන් හා එක්වීමට අහසට පියාඹා ගියා.