The Buddha Returns Home

Back in Kapilavatthu, King Suddhodana heard that his son had become the Buddha and was teaching far away. He missed him very much.

කිඹුල්වත්පුරයේ සිටි සුද්ධෝදන රජුට තම පුතා බුදු වී ඈත දහම් දෙසන බව ආරංචි වුණා. ඔහුට උන්වහන්සේව බොහෝ සේ මතක් වුණා.

He sent messengers asking, “Please come home.”

“කරුණාකර ගෙදර වඩින්න,” යැයි ඉල්ලා ඔහු පණිවිඩකරුවන් යැව්වා.

The Buddha accepted. With many monks, he walked slowly all the way to Kapilavatthu, teaching people along the way.

බුදුරජාණන් වහන්සේ ආරාධනාව පිළිගත්තා. බොහෝ භික්ෂූන් සමඟ, අතරමඟ මිනිසුන්ට දහම් දෙසමින් උන්වහන්සේ සෙමින් කිඹුල්වත්පුරයට වැඩම කළා.

The Sakyan people came out to welcome him, and the city was decorated with flowers.

ශාක්‍ය ජනතාව උන්වහන්සේ පිළිගන්න පැමිණියා. නගරය මල්වලින් සරසා තිබුණා.

The next morning, the Buddha and his monks walked through the streets with their bowls, receiving food from the people, as monks do.

පසුදා උදෑසන බුදුරජාණන් වහන්සේ සහ භික්ෂූන් වහන්සේලා භික්ෂූන් කරන පරිදි පාත්‍ර රැගෙන මිනිසුන්ගෙන් දානය පිළිගනිමින් වීදි හරහා වැඩම කළා.

The king was upset. “My son is a prince! Why is he going from door to door for food?”

රජු කලබල වුණා. “මගේ පුතා කුමාරයෙක්! එයා කෑම ඉල්ලාගෙන ගෙයින් ගෙට යන්නේ ඇයි?”

The Buddha spoke gently to his father. “This is the way of all Buddhas, father. Walking for alms teaches humility, and gives people a chance to be generous.”

බුදුරජාණන් වහන්සේ තම පියාට මෘදුව වදාළා. “පියාණෙනි, මෙය සියලු බුදුවරුන්ගේ සම්ප්‍රදායයි. පිණ්ඩපාතයේ වැඩීම නිහතමානිකම උගන්වනවා. මිනිසුන්ට ත්‍යාගශීලී වීමට අවස්ථාවක් දෙනවා.”

Then he taught the king, and the king’s heart filled with peace and understanding.

ඉන්පසු උන්වහන්සේ රජුට දහම් දෙසූ අතර රජුගේ හදවත සාමයෙන් සහ අවබෝධයෙන් පිරුණා.

In the palace, Princess Yasodharā held the hand of Rāhula, who was now seven years old. She pointed to the Buddha through the window.

මාලිගාවේදී යශෝධරා කුමරිය දැන් වයස අවුරුදු හතක් වූ රාහුලගේ අතින් අල්ලාගෙන සිටියා. ඇය ජනේලයෙන් බුදුරජාණන් වහන්සේ පෙන්නුවා.

“Do you see that monk, shining like gold? He is your father,” she said softly. “Go to him and ask for your inheritance.”

“රනින් බබළන අර හාමුදුරුවන් පේනවද? උන්වහන්සේ ඔයාගේ පියාණන්,” ඇය මෘදුව කීවා. “උන්වහන්සේ ළඟට ගිහින් ඔයාගේ උරුමය ඉල්ලන්න.”

Little Rāhula ran to the Buddha and looked up at him. “Father,” he said, “even your shadow makes me happy.”

පුංචි රාහුල බුදුරජාණන් වහන්සේ වෙත දිව ගොස් උඩ බැලුවා. “පියාණෙනි,” ඔහු කීවා, “ඔබ වහන්සේගේ සෙවණැල්ල පවා මට සතුටක්.”

When the Buddha walked away, Rāhula followed him, saying, “Father, please give me my inheritance.”

බුදුරජාණන් වහන්සේ ඉවතට වඩිද්දී, “පියාණෙනි, කරුණාකර මට මගේ උරුමය දෙන්න,” කියමින් රාහුල පසුපසින් ගියා.

The Buddha thought, “Gold and palaces do not last, and they cannot end sorrow. I will give my son something far greater: the treasure of the Dhamma.”

බුදුරජාණන් වහන්සේ සිතුවා, “රත්රන් සහ මාලිගා නොපවතිනවා. ඒවාට දුක නැති කරන්න බැහැ. මම මගේ පුතාට ඊට වඩා බොහෝ ශ්‍රේෂ්ඨ දෙයක් දෙනවා: ධර්මය නම් නිධානය.”

So, with great love, he let Rāhula become a little novice monk, the youngest in the Sangha.

ඉතින් මහත් ආදරයෙන් උන්වහන්සේ රාහුලට සංඝයාගේ බාලම සාමණේර නමක් වීමට ඉඩ දුන්නා.

Little Rāhula loved to learn. Every morning he picked up a handful of sand and said, “May I learn as many good things today as there are grains of sand in my hand.”

පුංචි රාහුලට ඉගෙනීමට හරිම ආසයි. හැම උදෑසනකම ඔහු අතට වැලි මිටක් අරන්, “අද මගේ අතේ තියෙන වැලි කැට තරම් යහපත් දේ මට ඉගෙන ගන්න ලැබේවා,” කියා කීවා.

And in time, many of the Buddha’s family, including Yasodharā and Mahāpajāpatī, also followed the path of the Dhamma.

කාලයාගේ ඇවෑමෙන් යශෝධරා සහ මහාප්‍රජාපතී ඇතුළු බුදුරජාණන් වහන්සේගේ පවුලේ බොහෝ දෙනා ද ධර්ම මාර්ගය අනුගමනය කළා.